رابطه یادگیری با روش ساخت گرایی در کلاسهای درس

یادگیری از مفاهیم بنیادین در روان شناسی تربیتی است و تبیین آن در رویکردهای مختلف آموزشی مورد توجه قرار گرفته است. یکی از مهم ترین دیدگاه ها در این زمینه، ساخت گرایی است که یادگیری را فرآیندی فعال، معنادار و مبتنی بر تجربه می داند (Fosnot, ۲۰۱۳; Piaget, ۱۹۷۰). بر اساس این رویکرد، یادگیرنده با تکیه بر دانش پیشین و در تعامل با محیط و دیگران، دانش جدید را می سازد (Vygotsky, ۱۹۷۸; Bruner, ۱۹۹۶). این مقاله با هدف بررسی رابطه یادگیری با روش ساخت گرایی، به تبیین مبانی نظری، نقش معلم و دانش آموز، و پیامدهای آموزشی این رویکرد می پردازد. روش پژوهش از نوع مروری-تحلیلی بوده و بر اساس مطالعه منابع فارسی و انگلیسی معتبر انجام شده است. نتایج نشان می دهد که یادگیری در چارچوب ساخت گرایی زمانی عمیق تر و پایدارتر رخ می دهد که دانش آموز در فعالیت های اکتشافی، مشارکتی و مسئله محور درگیر شود (Bruner, ۱۹۶۱; Vygotsky, ۱۹۷۸).

کلیدواژه ها:

یادگیری ، ساخت گرایی ، یادگیری معنادار ، آموزش فعال ، مقاله مروری