تاثیر آموزش خود تنظیمی هیجانی بر ناگویی عاطفی و رضایت از زندگی پرستاران زن

هدف از انجام تحقیق حاضر، بررسی اثربخشی آموزش خودتنظیمی هیجانی بر ناگویی عاطفی و رضایت از زندگی پرستاران زن کرمانشاه بود. روش: طرح پژوهش، نیمه آزمایشی یا نیمه تجربی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری در این پژوهش پرستاران زن در بیمارستان امام خمینی(ره) در سال ۱۴۰۴ بودند که تعداد آنها را حدود۲۱۶۴ نفر اعلام می دارد. نمونه مورد بررسی مشتمل بر ۳۰ نفر از جامعه مذکور( ۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل ) می باشد که برای انتخاب آنها از روش نمونه گیری هدفمند استفاده شد. ابزار های پژوهشی مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه احساسات مثبت دینر و همکاران (۱۹۸۵) و ناگویی عاطفی تورنتو (۲۰۰۲) بودند. پس از انتخاب تصادفی نفرات گروه آزمایش، آنها طی ده جلسه ۹۰ دقیقه ای و هفته ای یک جلسه، آموزش خودتنظیمی هیجانی دریافت نمودند. در پایان دوره، کلیه آزمودنی ها بار دیگر به سئوالات پرسشنامه های مزبور پاسخ دادند. برای آزمون فرضیه ها، از تحلیل کواریانس چند متغیره مانکوا، و تحلیل کواریانس یک متغیره، استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با بسته بندی SPSS انجام گرفت. یافته ها: نتایج حاصله نشان داد که آموزش خودتنظیمی هیجانی بر کاهش ناگویی عاطفی و افزایش رضایت از زندگی پرستاران زن موثر بوده است. نتیجه گیری: به منظور بهبود و ارتقای رضایت از زندگی همراه با ایجاد تعدیل در ناگویی عاطفی پرستاران زن ، می توان از آموزش خودتنظیمی هیجانی بهره مند شد.