چگونه توانستم هنرجویان هنرستان را به یادگیری درس فارسی علاقه مند کنم و از افت تحصیلی آنان جلوگیری نمایم؟

این پژوهش با هدف شناسایی علل بی علاقگی هنرجویان هنرستان به درس زبان و ادبیات فارسی، افزایش انگیزه آنان برای یادگیری و جلوگیری از افت تحصیلی در این درس انجام شد. این پژوهش با استفاده از روش اقدام پژوهی انجام شد. گردآوری اطلاعات از طریق مشاهده مستقیم رفتار آموزشی دانش آموزان، مصاحبه با هنرجویان، همکاران، مدیر و سایر کارکنان مدرسه، مطالعه اسناد و مدارک آموزشی، بررسی نمرات دانش آموزان و استفاده از منابع علمی و تخصصی صورت گرفت. پس از تجزیه و تحلیل داده ها، عوامل موثر بر بی علاقگی دانش آموزان شناسایی شد و راهکارهایی از جمله استفاده از روش های تدریس فعال و مشارکتی، ارتباط دادن محتوای درس با زندگی و رشته تحصیلی هنرجویان، بهره گیری از فناوری های آموزشی، فعالیت های گروهی، تشویق و ایجاد فضای شاد و تعاملی در کلاس به اجرا درآمد.یافته های پژوهش نشان داد که به کارگیری روش های نوین تدریس و مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یادگیری، موجب افزایش علاقه مندی آنان به درس زبان فارسی، بهبود حضور و مشارکت کلاسی، ارتقای اعتماد به نفس، افزایش انگیزه تحصیلی و کاهش افت تحصیلی شد. همچنین نتایج حاکی از آن بود که ایجاد ارتباط موثر بین محتوای آموزشی و نیازهای واقعی دانش آموزان نقش مهمی در یادگیری پایدار آنان دارد.در نتیجه می توان گفت استفاده از شیوه های تدریس فعال، دانش آموزمحور و متناسب با ویژگی های هنرجویان هنرستان، زمینه افزایش علاقه به درس زبان و ادبیات فارسی را فراهم کرده و در بهبود عملکرد تحصیلی آنان تاثیر چشمگیری داشته است. این تجربه می تواند به عنوان الگویی کاربردی برای سایر دبیران زبان فارسی در مدارس فنی و حرفه ای مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، زبان و ادبیات فارسی ، علاقه مندی به یادگیری ، افت تحصیلی ، هنرجویان هنرستان ، روش های تدریس فعال