تبیین مدل حکمرانی هوشمند جهت ارتقای تاب آوری شهری در برابر حوادث غیرمترقبه

افزایش فراوانی و شدت حوادث غیرمترقبه در شهرها، ضرورت بازنگری در شیوه های اداره و مدیریت شهری را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، حکمرانی هوشمند به عنوان رویکردی نوین، با تکیه بر تصمیم گیری آگاهانه، هماهنگی نهادی، مشارکت شهروندان، شفافیت، مدیریت داده و پاسخ گویی، می تواند نقش موثری در ارتقای تاب آوری شهری ایفا کند. هدف این مقاله، تبیین مدل حکمرانی هوشمند جهت ارتقای تاب آوری شهری در برابر حوادث غیرمترقبه و شناسایی مولفه های اصلی آن در ابعاد مدیریتی، نهادی، اجتماعی، اطلاعاتی و زیرساختی است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. یافته های مقاله نشان می دهد که تاب آوری شهری تنها از طریق تقویت زیرساخت های کالبدی حاصل نمی شود، بلکه نیازمند نظامی یکپارچه از حکمرانی است که بتواند پیش از وقوع بحران، ظرفیت پیشگیری و آمادگی را افزایش دهد؛ هنگام وقوع بحران، هماهنگی و واکنش سریع را ممکن سازد؛ و پس از بحران، بازتوانی و یادگیری سازمانی را تسهیل کند. بر این اساس، مدل پیشنهادی مقاله بر پیوند میان مدیریت هوشمند اطلاعات، مشارکت ذی نفعان، هماهنگی میان سازمانی، اعتماد عمومی و تصمیم گیری مبتنی بر شواهد تاکید دارد. نتیجه مقاله بیانگر آن است که استقرار حکمرانی هوشمند می تواند زمینه ساز کاهش آسیب پذیری، افزایش سازگاری شهری و تقویت ظرفیت بازگشت پذیری شهرها در برابر حوادث غیرمترقبه باشد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی هوشمند ، تاب آوری شهری ، حوادث غیرمترقبه ، مدیریت بحران ، مشارکت شهروندان ، تصمیم گیری هوشمند