تحلیل میان رشته ای گرایش خانوار ایرانی به مالکیت ویلای شخصی؛ مطالعه ای بر پیوند اقتصاد تورمی، امنیت روانی، منزلت اجتماعی و مصرف گرایی فضایی

گسترش گرایش خانوارهای ایرانی به مالکیت ویلای شخصی و خانه های دوم در دهه های اخیر، به یکی از مهم ترین تحولات اجتماعی اقتصادی در حوزه سکونت، سرمایه گذاری و سبک زندگی تبدیل شده است. این پدیده دیگر صرفا به عنوان یک الگوی تفریحی یا گردشگری قابل تبیین نیست، بلکه در بستر اقتصاد تورمی، نااطمینانی های اقتصادی، تحولات فرهنگی و تغییر نظام منزلتی جامعه ایران معنا می یابد. افزایش نرخ تورم، کاهش قدرت خرید پول ملی و بی ثباتی بازارهای مالی موجب شده است بخش قابل توجهی از سرمایه خانوارها به سمت دارایی های غیرمولد، به ویژه زمین و ویلای شخصی، هدایت شود . هم زمان، ویلا در ذهن بسیاری از خانوارها به نمادی از امنیت روانی، آرامش خانوادگی، استقلال فضایی و حفظ شان اجتماعی تبدیل شده است. از سوی دیگر، گسترش شبکه های اجتماعی و فرهنگ مصرف نمایشی، به تشدید میل به تملک فضاهای تفریحی خصوصی و بازنمایی سبک زندگی لوکس دامن زده است .هدف این پژوهش، تحلیل میان رشته ای عوامل موثر بر گرایش خانوار ایرانی به مالکیت ویلای شخصی با تاکید بر پیوند میان اقتصاد تورمی، امنیت روانی، منزلت اجتماعی و مصرف گرایی فضایی است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی تبیینی و مبتنی بر مطالعات اسنادی، نظری و تطبیقی انجام شده و داده ها از طریق تحلیل منابع علمی، مطالعات اقتصادی، نظریات جامعه شناسی مصرف و پژوهش های مرتبط با خانه های دوم گردآوری شده اند.نتایج پژوهش نشان می دهد که ویلاسازی در ایران صرفا یک انتخاب کالبدی یا تفریحی نیست، بلکه بازتابی از ترکیب پیچیده بحران های اقتصادی، احساس ناامنی آینده، رقابت منزلتی و تغییر الگوهای مصرف در جامعه معاصر ایران است. همچنین، این روند ضمن تشدید سوداگری زمین و خروج سرمایه از بخش های مولد، پیامدهایی نظیر تخریب محیط زیست، کالایی شدن طبیعت و تضعیف گردشگری حرفه ای را به همراه داشته است. نوآوری اصلی پژوهش حاضر در ارائه تحلیلی تلفیقی و میان رشته ای از پدیده ویلاسازی و تبیین مفهوم «مصرف گرایی فضایی» در بستر جامعه ایران معاصر است

کلیدواژه ها:

خانه دوم ، ویلای شخصی ، اقتصاد تورمی ، امنیت روانی ، منزلت اجتماعی ، مصرف گرایی فضایی ، سرمایه گذاری غیرمولد ، سبک زندگی.