آسیب شناسی فشار خانه های دوم بر زیرساخت های محلی؛ مطالعه ای بر بحران آب، انرژی، پسماند، ترافیک و خدمات شهری در مناطق گردشگرپذیر ایران

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 39

فایل این مقاله در 34 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EBUCONF30_273

تاریخ نمایه سازی: 24 خرداد 1405

چکیده مقاله:

گسترش خانه های دوم و ویلاسازی شخصی در مناطق گردشگرپذیر ایران طی دو دهه اخیر، به یکی از مهم ترین تحولات فضایی، اقتصادی و زیست محیطی کشور تبدیل شده است. افزایش تقاضا برای مالکیت ویلا در نواحی شمالی، کوهستانی و پیرامون کلان شهرها، علاوه بر تغییر الگوهای سکونت و سرمایه گذاری، فشار فزاینده ای بر زیرساخت های محلی وارد کرده است. بسیاری از این مناطق، بر اساس ظرفیت جمعیتی بومی طراحی و تجهیز شده اند و توان پاسخ گویی به حضور ناگهانی جمعیت های فصلی و شناور را ندارند. در نتیجه، شبکه های آب، برق، مدیریت پسماند، حمل ونقل و خدمات عمومی با بحران های عملکردی و هزینه ای مواجه شده اند .پژوهش حاضر با هدف آسیب شناسی اثرات گسترش خانه های دوم بر زیرساخت های محلی در مناطق گردشگرپذیر ایران انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی بوده و داده ها با استفاده از مطالعات اسنادی، منابع آماری، گزارش های رسمی و تحلیل مطالعات داخلی و بین المللی گردآوری شده اند. همچنین، روندهای مرتبط با مصرف منابع، فشارهای فصلی بر خدمات شهری و پیامدهای توسعه پراکنده ویلاسازی مورد بررسی قرار گرفته است. چارچوب نظری پژوهش بر مفاهیمی چون ظرفیت برد محیطی، توسعه ناپایدار، فشار زیرساختی و گردشگری فصلی استوار است .یافته های پژوهش نشان می دهد که گسترش خانه های دوم موجب افزایش نامتوازن مصرف آب و انرژی، تشدید بحران پسماند، افزایش ترافیک فصلی، فرسودگی زیرساخت ها و تحمیل هزینه های سنگین به مدیریت محلی شده است. همچنین، نبود نظام مالیاتی موثر، ضعف کنترل ساخت وساز و فقدان برنامه ریزی منطقه ای، روند ناپایدار توسعه ویلاها را تشدید کرده است. در بسیاری از مناطق گردشگرپذیر ایران، ظرفیت زیرساختی با میزان توسعه کالبدی تناسب نداشته و این مسئله به کاهش کیفیت زندگی ساکنان بومی و تخریب محیط زیست منجر شده است .نتایج پژوهش تاکید می کند که تداوم گسترش بی ضابطه خانه های دوم می تواند پایداری محیطی، اقتصادی و مدیریتی مناطق گردشگرپذیر ایران را با تهدید جدی مواجه سازد. بر این اساس، اصلاح سیاست های مالیاتی، کنترل توسعه ویلاسازی، ارزیابی ظرفیت برد زیرساختی پیش از صدور مجوزهای ساختمانی، تقویت نظام مدیریت یکپارچه گردشگری و توسعه اقامتگاه های حرفه ای، از مهم ترین راهکارهای پیشنهادی پژوهش محسوب می شوند.

نویسندگان

مهدی حذرخانی

* دانش پژوه دکتری معماری ، واحد زنجان ، دانشگاه آزاد اسلامی ، زنجان ، ایران