پیش بینی کیفیت روابط زناشویی بر اساس طرح واره های ناسازگار اولیه و تاب آوری در زنان متاهل

هدف پژوهش حاضر پیش بینی کیفیت روابط زناشویی بر اساس طرح واره های ناسازگار اولیه و تاب آوری در زنان متاهل بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان متاهل مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال ۱۴۰۴بود. روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای و حجم نمونه آماری بر اساس نرم افزار sample power و با توجه به احتمال افت آزمودنی ها ۳۷۵ نفر در نظر گرفته شد. جمعآوری اطلاعات با استفاده از پرسشنامه های کیفیت روابط زناشویی باسبی و همکاران(۱۹۹۵) (RDAS)، طرح واره های ناسازگار اولی یانگ(۱۹۹۸) (YSQ-SF) و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون(۲۰۰۳) (CD-RISC) اجرا شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار ۲۶-spss توسط آزمون تحلیل رگرسیون به روش همزمان انجام شد. یافته ها نشان داد حوزه بریدگی و طرد، خودگردانی و عملکرد مختل، دیگر جهت مندی، گوش به زنگی بیش از حد و بازداری، محدودیت های مختل با کیفیت روابط زناشویی رابطه منفی و معنادار دارد (۰۱/۰>P). همچنین ارتباط تاب آوری با کیفیت روابط زناشویی مثبت و معنادار است(۰۱/۰>P). همچینن در مجموع ۴/۳۱ درصد از متغیر کیفیت روابط زناشویی توسط متغیرهای پیش بین تبیین می شود(۰۵/۰>P). نتیجه گیری میشود که طرح واره ناسازگارانه اولیه و تاب آوری در پیش بینی کیفیت روابط زناشویی نقش اساسی دارد.

کلیدواژه ها:

کیفیت روابط زناشویی ، طرح واره های ناسازگار اولیه و تاب آوری