تحلیل نقش فضای حمایتی مدرسه در بهبود تاب آوری تحصیلی و کاهش فرسودگی آموزشی

فرسودگی تحصیلی یکی از مسائل مهم نظام های آموزشی امروز است که می تواند پیامدهایی نظیر کاهش اشتیاق به یادگیری، افت عملکرد تحصیلی، خستگی روانی و کاهش مشارکت دانش آموزان در فعالیت های آموزشی را به همراه داشته باشد. در این میان، ایجاد محیط های آموزشی حمایت گر به عنوان یکی از راهبردهای موثر در ارتقای سلامت روان و بهبود کیفیت تجربه تحصیلی دانش آموزان مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مدرسه حمایت گر در کاهش عوامل زمینه ساز فرسودگی تحصیلی و تقویت انگیزه و احساس تعلق دانش آموزان انجام شده است.این مطالعه با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه بررسی و تحلیل منابع علمی و پژوهش های منتشرشده در سال های اخیر صورت گرفته است. نتایج بررسی ها نشان داد که وجود روابط مثبت میان معلمان و دانش آموزان، حمایت عاطفی و آموزشی، مشارکت فعال خانواده، ایجاد فضای مدرسه ای امن و پذیرنده و بهره گیری از شیوه های مدیریتی انعطاف پذیر، از مهم ترین مولفه های مدرسه حمایت گر به شمار می روند. همچنین یافته ها حاکی از آن است که این عوامل با افزایش احساس شایستگی، خودکارآمدی، انگیزش تحصیلی و رضایت از مدرسه، می توانند احتمال بروز فرسودگی تحصیلی را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. بر اساس نتایج پژوهش، توسعه فرهنگ حمایت محور در مدارس و توجه به نیازهای روانی و اجتماعی دانش آموزان می تواند به عنوان راهکاری موثر در پیشگیری از فرسودگی تحصیلی و ارتقای بهزیستی روان شناختی آنان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حمایت آموزشی ، فرسودگی تحصیلی ، سلامت روان ، انگیزش تحصیلی ، محیط یادگیری حمایت گر