مشارکت در فعالیت های هنری و شاخص های تربیت دینی

تربیت دینی به عنوان یکی از ارکان اساسی در شکل گیری هویت و شخصیت اخلاقی کودکان، همواره مورد توجه ویژه متفکران، معلمان و سیاست گذاران آموزشی قرار داشته است. در عصر حاضر که دانش آموزان با حجم عظیمی از اطلاعات و جریانات فرهنگی متضاد روبرو هستند، روش های سنتی آموزش دینی که اغلب بر پایه انتقال صرف دانش یا سخنرانی های یک طرفه استوارند، کارایی کمتری از خود نشان داده اند. بنابراین، بازتعریف روش های تربیت دینی و جست وجوی راهکارهایی که بتوانند حس و عاطفه ی دینی را در دل کودکان بیدار کنند، به یک ضرورت انکارناپذیر تبدیل شده است. در این میان، هنر به عنوان زبانی جهانی و فراتر از کلمات، پتانسیل بالایی برای ارتباط با لایه های پنهان وجودی انسان و بیدار کردن شهود معنوی دارد و می تواند به عنوان پلی میان مفاهیم انتزاعی دینی و درک ملموس کودکان عمل نماید.