تاریخچه مطالعه هیجان های مثبت در روان شناسی

مطالعه هیجان ها در تاریخ روان شناسی، برای مدت های طولانی تحت سلطه پارادایم بیماری محور بود که در آن هیجان های منفی به دلیل پیامدهای مخربشان بر سلامت روان مورد توجه ویژه قرار داشتند. تا پیش از دهه پایانی قرن بیستم، پژوهشگران به ندرت به ظرفیت های مثبت انسان می پرداختند و هیجان های مثبت صرفا به عنوان فقدان هیجان های منفی تفسیر می شدند. با این حال، ظهور روان شناسی مثبت گرا در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی نقطه عطفی در این زمینه ایجاد کرد و تمرکز مطالعات را از آسیب شناسی به سوی بررسی سلامت و شادکامی تغییر داد. این چرخش نظری باعث شد تا پژوهشگران با رویکردهای تجربی به بررسی کارکردهای اختصاصی هیجان های مثبت پرداخته و آن ها را نه به عنوان پدیده های فرعی، بلکه به عنوان متغیرهای اصلی در تعیین سرنوشت روانی انسان شناسایی کنند (حیدری و همکاران، ۱۳۹۸).