یادگیری مبتنی بر روی پروژه

مبانی نظری هر پژوهش بستری مفهومی و علمی فراهم می کند که از طریق آن می توان پدیده مورد مطالعه را بهتر تبیین و تحلیل کرد. در پژوهش حاضر، دو مفهوم اساسی «یادگیری مبتنی بر پروژه» و «تفکر انتقادی» محور اصلی بحث را تشکیل می دهند. بررسی مبانی نظری این دو مفهوم و ارتباط میان آن ها می تواند چارچوبی مناسب برای درک تاثیر رویکردهای نوین آموزشی بر توسعه مهارت های شناختی دانش آموزان فراهم آورد.یادگیری مبتنی بر پروژه یکی از رویکردهای مهم یادگیری فعال است که ریشه در نظریه های سازنده گرایی دارد. نظریه پردازان سازنده گرا معتقدند که یادگیری زمانی عمیق و پایدار خواهد بود که فراگیران خود در فرایند ساخت دانش مشارکت فعال داشته باشند. در این دیدگاه، یادگیری صرفا انتقال اطلاعات از معلم به دانش آموز نیست، بلکه فرایندی پویا است که در آن یادگیرندگان با تعامل با محیط، تجربه های عملی و حل مسائل واقعی به ساخت معنا می پردازند. ژان پیاژه و لئو ویگوتسکی از جمله نظریه پردازانی هستند که بر نقش فعال یادگیرنده در فرایند یادگیری تاکید کرده اند. پیاژه یادگیری را حاصل تعامل فرد با محیط و فرایند سازگاری شناختی می داند، در حالی که ویگوتسکی بر اهمیت تعامل اجتماعی و نقش راهنمایی معلم در توسعه شناختی تاکید می کند (پیاژه، ۱۹۷۲؛ ویگوتسکی، ۱۹۷۸).