تبیین تاثیر بسترهای آموزش مجازی بر الگوی تعامل معلم و دانش آموز

پیشرفت سریع فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی، آموزش مجازی را به یکی از ارکان نظام های آموزشی تبدیل کرده است. این تحول، الگوهای سنتی تعامل معلم و دانش آموز را به طور بنیادین دگرگون ساخته است. هدف این مقاله، تبیین تاثیر بسترهای آموزش مجازی (مانند سامانه های مدیریت یادگیری، پیام رسان ها، نرم افزارهای کنفرانس ویدیویی و شبکه های اجتماعی آموزشی) بر ابعاد گوناگون تعامل معلم-دانش آموز شامل تعامل عاطفی، شناختی، رفتاری و اجتماعی است. یافته های حاصل از مرور نظام مند پژوهش های بین المللی نشان می دهد که آموزش مجازی هم فرصت های بی سابقه (افزایش دسترسی، انعطاف در زمان و مکان، ثبت و ضبط تعاملات، شخصی سازی بازخورد) و هم چالش های جدی (کاهش تعامل چهره به چهره، افزایش احساس انزوا، دشواری در مدیریت کلاس، شکاف دیجیتال) برای الگوی تعامل ایجاد کرده است. مقاله با ارائه شش محور اصلی شامل: تحول نظری تعامل در فضای مجازی، تاثیر بر تعامل عاطفی و همدلی، تغییر الگوهای تعامل شناختی، نقش فناوری های همزمان و ناهمزمان، چالش های مدیریت تعامل در کلاس مجازی، و راهبردهای بهینه سازی تعامل در بسترهای مجازی، به تحلیل این تاثیرات می پردازد. نتیجه گیری مقاله بر لزوم بازتعریف نقش معلم، آموزش سواد دیجیتال تعاملی و طراحی ترکیبی (هیبرید) از الگوهای حضوری و مجازی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، تعامل معلم و دانش آموز ، بسترهای یادگیری ، تعامل عاطفی ، یادگیری آنلاین