چگونه توانستم تعامل معلم و دانش آموز پایه سوم را در تدریس مجازی با هوش مصنوعی بهبود بخشم

پژوهش حاضر با هدف بهبود تعامل معلم و دانش آموز در تدریس مجازی پایه سوم ابتدایی از طریق بهره گیری از ابزارهای هوش مصنوعی انجام شد. روش پژوهش از نوع اقدام پژوهی بود و در آموزشگاه شکوفه استان ایلام شهرستان ملکشاهی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ اجرا گردید. جامعه آماری شامل۲۴دانش آموز پایه سوم بود که به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل چک لیست مشاهده تعامل، پرسشنامه محقق ساخته رضایت از تعامل و مصاحبه نیمه ساختاریافته بود.بر اساس شواهد اولیه، میانگین تعامل فعال دانش آموزان در هر جلسه تنها ۲/۳ بار بود و ۲۵ درصد آن ها هیچ مشارکتی نداشتند. این وضعیت با یافته های رضایی (۱۴۰۲) همسو است که نشان می دهد نبود بازخورد فوری و شخصی سازی شده در کلاس های مجازی، مهم ترین عامل کاهش تعامل است. همچنین کریمی و جعفری (۱۴۰۱) تاکید کرده اند که استفاده از ابزارهای تعاملی مبتنی بر فناوری های نوین، مشارکت دانش آموزان را به طور معناداری افزایش می دهد. بر این اساس، راهکار پژوهش شامل سه ابزار هوش مصنوعی به مدت ۶ هفته اجرا شد: چت بات پاسخگوی سوالات تکراری، تصویرسازی هوشمند برای هر موضوع درسی و بازخورد صوتی شخصی ساز با استفاده از تبدیل متن به گفتار.پس از اجرای راهکار، شواهد دوم نشان داد که میانگین تعامل فعال به ۸/۱ بار در هر جلسه افزایش یافت. نرخ مشارکت دانش آموزان از ۷۵ درصد به ۹۶ درصد رسید و ۹۰ درصد آن ها در پرسشنامه اعلام کردند که تعامل با معلم برایشان لذت بخش تر شده است. این نتایج تاییدکننده فرضیه اصلی پژوهش مبنی بر اثربخشی هوش مصنوعی بر بهبود تعامل معلم-دانش آموز در تدریس مجازی است. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود طراحان آموزشی و معلمان دوره ابتدایی از ابزارهای ساده هوش مصنوعی برای شخصی سازی بازخورد، افزایش جذابیت بصری و کاهش احساس انزوا در کلاس های مجازی استفاده کنند. همچنین پژوهش های آتی می توانند تاثیر این ابزارها را بر یادگیری مفاهیم درسی و خودتنظیمی دانش آموزان مورد بررسی قرار دهند.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم-دانش آموز ، تدریس مجازی ، هوش مصنوعی ، پایه سوم ابتدایی ، اقدام پژوهی