آموزش معلمان و کمبودهای سیستماتیک در گذار ایران به آموزش فراگیر: دیدگاه هایی از خط مقدم

سیستم آموزشی ایران در حال گذار تدریجی از ادغام به آموزش فراگیر برای دانش آموزان با نیازهای ویژه است. با این حال، این تغییر با چالش های عمده ای، به ویژه در زمینه آموزش معلمان و حمایت سیستماتیک، مواجه است. این مقاله با تکیه بر تجربه حرفه ای نویسنده به عنوان معلم و روانشناس دانش آموزان با نیازهای ویژه، نقش حیاتی معلمان در تسهیل این گذار را مورد بررسی قرار می دهد و به کمبود دانش، منابع ناکافی و موانع سیستماتیکی که پیشرفت را محدود می کنند، می پردازد. با استفاده از روش شناسی کیفی مبتنی بر مصاحبه ها، تحلیل سیاست ها و مشاهدات عملی، این مطالعه به بررسی آموزش، انگیزه و سازوکارهای حمایتی معلمان در ایران پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که آموزش ناکافی معلمان و نگرش های اجتماعی، اثربخشی آموزش فراگیر را محدود کرده است؛ به طوری که بسیاری از معلمان مدارس عادی حمایت از دانش آموزان با نیازهای ویژه را خارج از وظایف خود می دانند. توصیه ها شامل بهبود آموزش معلمان، افزایش آگاهی درباره آموزش فراگیر و پرداختن به کمبودهای سیستماتیک است که به بحث های گسترده تر درباره آموزش فراگیر در کشورهای در حال توسعه کمک می کند.

کلیدواژه ها:

ادغام ، آموزش فراگیر ، معلمان ، سیستم آموزشی ایران.