ارزیابی تحلیلی توزیع فضایی و سرانه فضای سبز شهری از منظر عدالت اجتماعی (مطالعه موردی: شهر بهبهان)

برنامه توزیع عادلانه فضای سبز شهری به عنوان یکی از شاخص های مهم عدالت اجتماعی در شهرها تلقی می شود. با این حال، در بسیاری از شهرهای ایران، پراکنش های سبز به صورت یکنواخت در سطح مکان های انجام نشده و شکاف های محلی در دسترسی به این خدمات وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تحلیلی توزیع فضایی و سرانه فضای سبز شهری از منظر عدالت اجتماعی، شهر بهبهان را به عنوان مطالعه بررسی می کند. هدف اصلی پژوهش، میزان سرانه فضای سبز، تحلیل توزیع محله های، و سنجش فاصله میان وضعیت موجود و استانداردهای ملی و جهانی است. روش تحقیق در این پژوهشی-تحلیلی و از نوع کمی است. داده ها از منابع اسنادی، آماری و مکانی گردآوری شده و با استفاده از نرم افزار ArcGIS و شاخص های سرانه، دسترسی و توزیع فضای تحلیلی می شوند. در این پژوهش، فضای سبز شهری در بررسی محله های بررسی قرار گرفته و وضعیت آن از منظر عدالت اجتماعی و عدالتی ارزیابی می شود. مهم ترین یافته های پژوهش نشان می دهد که سرانه فضای سبز شهر بهبهان ۹ مترمربع برای هر نفر است. این مقدار در محدوده استاندارد ملی ایران (۷ تا ۱۲ مترمربع) قرار دارد، اما از کیفیتهای جهانی (۲۰ تا ۲۵ مترمربع) پایین تر است. تحلیل محله های نشان می دهد که فضای سبز در همه بخش های شهر یکسان نیست و محلاتی در گروه ها و محلاتی در گروه محروم قرار می گیرند. همچنین تحلیل فضایی بر پایه شعاع دسترسی پارک ها نشان می دهد که مکانیزم این کاربری ها را در همه بخش های شهر عادلانه نیست. نتیجه تحقیق این است که بهبهان از نظر کمی در سطح قابل قبولی قرار دارد، اما از نظر فضای آزاد و مناسب برای دسترسی هنوز با وضعیت مطلوب فاصله و نیاز به سیاستگذاری برای تعیین اولویت بندی محلات کم برخوردار، توسعه گونه های بومی مقاوم به خشکی، و گسترش پارک های خطی برای افزایش دسترسی به محله های است.

کلیدواژه ها:

کلیدی فضای سبز شهری ، سرانه ، استانداردهای شهرسازی ، بهبهان ، ArcGIS