نقش محیط های یادگیری دانش آموزمحور در پرورش خلاقیت و نوآوری

هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی جامع نقش محیط های یادگیری دانش آموزمحور در پرورش خلاقیت و نوآوری دانش آموزان در بسترهای آموزشی مختلف است. این تحقیق با استفاده از روش مروری و کتابخانه ای و از طریق واکاوی عمیق ادبیات پژوهشی و مبانی نظری موجود سامان یافته است. یافته های حاصل از تحلیل داده های متنی نشان می دهد که انتقال مرجع قدرت و هدایت کلاس از معلم به دانش آموز و ایجاد پویایی در فضاهای فیزیکی و روان شناختی، بسترساز اصلی ارتقای تفکر همگرا و واگرا در یادگیرندگان به شمار می رود. محیط های دانش آموزمحور با تکیه بر استقلال یادگیرنده، تعاملات دوجانبه سودمند، استفاده از بازی های آموزشی، روش های تدریس فعال و تقویت رابطه کیفی میان معلم و دانش آموز، زمینه ساز ارتقای انگیزه درونی و اشتیاق تحصیلی فراگیران می شوند. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که خلاقیت یک ویژگی صرفا ذاتی نیست، بلکه مهارتی اکتسابی و توسعه پذیر است که تبلور آن به شدت تحت تاثیر مولفه های کالبدی، ساختار برنامه درسی و جو عاطفی حاکم بر کلاس درس قرار دارد. معلمان خلاق و مدیران کارآمد با بازتعریف هویت حرفه ای خود و بهره گیری از ابزارهای نوین، الگوهای سنتی آموزش پذیرا و غیرفعال را به چالش می کشند. بر این اساس، فراهم سازی بسترهای هوشمند، ارتقای ابعاد شایستگی دیجیتال معلمان و استفاده از شیوه های فعال مبتنی بر حل مسئله، به عنوان راهکارهای کلیدی جهت تحقق اهداف تحولی در ساختار نظام تعلیم و تربیت معرفی می شوند.

کلیدواژه ها:

محیط دانش آموزمحور ، پرورش خلاقیت ، نوآوری آموزشی ، برنامه درسی فعال ، رابطه معلم-دانش آموز.