تاثیر امنیت فیزیکی و روانی در محیط مدرسه

امنیت فیزیکی و روانی در محیط مدرسه از اساسی ترین پیش شرط های یادگیری موثر، شکل گیری روابط سالم و حفظ سلامت روان دانش آموزان به شمار می رود. امنیت فیزیکی به معنای نبود تهدیدهای کالبدی، امکان نظارت موثر، ایمنی عناصر ساختمانی، کنترل خطرات و پیشگیری از آسیب های محیطی است؛ در حالی که امنیت روانی به احساس آرامش، پذیرش، نبود ترس از تحقیر، طرد یا خشونت و اعتماد به محیط اطلاق می شود. این دو نوع امنیت، به شدت به طراحی کالبدی مدرسه وابسته اند، زیرا محیطی که دارای فضاهای بی دفاع، راهروهای تاریک، نقاط کور، تراکم بالا یا نظم فضایی ضعیف باشد، زمینه بروز اضطراب و احساس ناایمنی را افزایش می دهد. در مقابل، طراحی مدرسه با دید و نظارت مناسب، مرزبندی روشن، روشنایی کافی و سازمان فضایی مطلوب، حس کنترل و آرامش را در دانش آموز تقویت می کند (عباس زاده، ۱۳۹۴). مطالعات روان شناختی در ایران نیز نشان می دهند که امنیت روانی دانش آموز، رابطه مستقیمی با کیفیت ادراک شده محیط مدرسه دارد و هر اندازه فضا از نظر کالبدی ایمن تر و از نظر اجتماعی حمایت گرتر باشد، سطح اضطراب و تنش کاهش می یابد (خانی، ۱۴۰۱). از این رو، امنیت باید به عنوان یک مولفه چندلایه در طراحی مدرسه دیده شود که هم با فرم و کالبد مرتبط است و هم با تجربه روانی کاربر از فضا.