نقش زیبایی شناسی محیط در افزایش نشاط دانش آموزان

زیبایی شناسی محیط آموزشی به کیفیتی اشاره دارد که از طریق هماهنگی عناصر بصری، تناسبات فضایی، نظم، رنگ، نور، فرم و حضور نشانه های هنری در محیط شکل می گیرد و بر ادراک احساسی دانش آموز از مدرسه اثر می گذارد. نشاط دانش آموزان، که یکی از ابعاد مهم بهزیستی روانی در محیط آموزشی است، تا حد زیادی تحت تاثیر همین ادراک زیباشناختی قرار دارد. محیطی که از نظر بصری دلپذیر، متنوع، زنده و متناسب با روحیه کودکان و نوجوانان طراحی شده باشد، احساس سرزندگی، امید و تمایل به تعامل را تقویت می کند و در مقابل، فضاهای بی روح، یکنواخت و فرسوده، زمینه ساز کسالت، بی انگیزگی و کاهش شادابی می شوند. در مطالعات داخلی، تاکید شده است که زیبایی شناسی محیط مدرسه نه فقط بر ظاهر فضا، بلکه بر نحوه تجربه دانش آموز از حضور در مدرسه اثر می گذارد و می تواند نگرش او را نسبت به کلاس، یادگیری و روابط اجتماعی تغییر دهد (قاسمی، ۱۳۹۷). همچنین، محیط های زیباشناختی مطلوب سبب می شوند دانش آموز مدرسه را به عنوان فضایی ارزشمند، انسانی و محترم تلقی کند و این برداشت، نشاط روانی و اشتیاق به مشارکت را افزایش می دهد. بنابراین، زیبایی شناسی محیط را باید یکی از لایه های عمیق کیفیت آموزشی دانست که از طریق تحریک مثبت احساسات، در افزایش نشاط و بهبود فضای روانی مدرسه موثر است (حسینی، ۱۳۹۱).