جایگاه مدرسه به عنوان بستر تربیتی و روانی

مدرسه پس از خانواده، دومین و مهم ترین نهاد اجتماعی است که مسئولیت جامعه پذیری و رشد شخصیت دانش آموزان را بر عهده دارد و به همین سبب، جایگاه آن به عنوان یک بستر تربیتی و روانی بسیار حساس و استراتژیک است. فضا در مدرسه تنها یک پس زمینه بی اثر نیست، بلکه خود به عنوان یک کنشگر تربیتی عمل می کند که پیام های ارزشی، فرهنگی و هویتی را به دانش آموزان مخابره می کند (خانی، ۱۴۰۱). از منظر روان شناسی تربیتی، مدرسه محیطی است که دانش آموز در آن با چالش های اجتماعی، عاطفی و شناختی مواجه می شود و کیفیت این محیط می تواند تعیین کننده میزان تاب آوری یا آسیب پذیری روانی وی باشد. اگر کالبد و روح حاکم بر مدرسه با نیازهای رشدی هماهنگ باشد، این فضا به مکانی برای خودشکوفایی و تجربه احساس امنیت تبدیل می گردد؛ در غیر این صورت، مدرسه می تواند به محیطی تنش زا تبدیل شود که مانع از بروز استعدادها و تثبیت سلامت روان می گردد (عباس زاده، ۱۳۹۴).