رویکردهای نظری شادی و شادکامی در محیط مدرسه

شادی و شادکامی در محیط مدرسه را می توان از منظرهای مختلف نظری تبیین کرد. در رویکرد انسان گرایانه، شادی نتیجه ارضای نیازهای اساسی روانی، احساس رشد و تجربه معنا در زندگی تحصیلی است. در رویکرد شناختی، شادکامی به ارزیابی های فرد از موقعیت، نگرش به مدرسه و تفسیر او از موفقیت ها و شکست ها وابسته است. در رویکرد اجتماعی نیز، کیفیت روابط، احساس تعلق و حمایت بین فردی از عوامل تعیین کننده شادی در مدرسه به شمار می روند. پژوهش های ایرانی نشان داده اند که اشتیاق به مدرسه، فرهنگ مدرسه و بهزیستی تحصیلی با تجربه های مثبت هیجانی و رضایت تحصیلی ارتباط دارند (اصغرنژاد و همکاران، ۱۴۰۱؛ زاهد، کریمی یوسفی، و معنی کیا، ۱۳۹۲). به ویژه، مطالعه ویژگی های روان سنجی مقیاس اشتیاق به مدرسه نشان می دهد که این سازه یکی از شاخص های مهم تجربه مثبت در محیط مدرسه است (زاهد و همکاران، ۱۳۹۲). بنابراین، شادی مدرسه ای صرفا هیجان مثبت لحظه ای نیست، بلکه حاصل تعامل نیازهای روان شناختی، ادراک های شناختی و روابط اجتماعی حمایتگر است.