از آموزش مبتنی بر تکرار تا یادگیری مبتنی بر تجربه: مطالعه تطبیقی روش تدریس سنتی و آموزش از طریق بازی در ارتقای یادگیری درس فارسی دانش آموزان دبستانی

چکیدهدرس فارسی در دوره ابتدایی، زیربنای توسعه مهارت های خواندن، نوشتن، سخن گفتن و درک مطلب دانش آموزان محسوب می شود. انتخاب شیوه تدریس مناسب در این درس، می تواند نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری و انگیزش تحصیلی داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر روش تدریس سنتی و روش تدریس مبتنی بر بازی در آموزش درس فارسی دبستان انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که روش سنتی، با تاکید بر انتقال مستقیم محتوا و تمرین های تکراری، در انتقال دانش پایه موثر است؛ اما ممکن است مشارکت و انگیزه دانش آموزان را محدود کند. در مقابل، آموزش از طریق بازی با ایجاد فضایی شاد، تعاملی و تجربه محور، موجب افزایش علاقه به یادگیری، مشارکت فعال، تقویت خلاقیت و بهبود مهارت های زبانی می شود. همچنین، دانش آموزان در محیط های بازی محور، فرصت بیشتری برای تمرین مهارت های ارتباطی و همکاری دارند. نتایج پژوهش بر ضرورت بهره گیری متعادل و هدفمند از روش های نوین و بازی محور در کنار نقاط قوت روش های سنتی در آموزش فارسی دوره ابتدایی تاکید دارد.کلمات کلیدیروش تدریس سنتی، آموزش مبتنی بر بازی، درس فارسی، دانش آموزان دبستانی، یادگیری فعال، انگیزش تحصیلی، مهارت های زبانی