بررسی و مقایسه روش تدریس سنتی و روش های نوین آموزشی در کلاس های چندپایه بر افزایش کارآمدی تدریس

کلاس های چندپایه به عنوان یکی از ساختارهای رایج آموزشی در بسیاری از مناطق روستایی و کم جمعیت، همواره با چالش های متعددی در زمینه مدیریت کلاس، سازماندهی فرایند یاددهی–یادگیری و پاسخ گویی به تفاوت های فردی دانش آموزان مواجه بوده اند. در این میان، نوع روش تدریس به کارگرفته شده توسط معلمان نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری، میزان مشارکت دانش آموزان و تحقق اهداف آموزشی ایفا می کند. در رویکرد سنتی تدریس، معلم به عنوان محور اصلی فرایند آموزش عمل کرده و انتقال دانش عمدتا از طریق سخنرانی، توضیح مستقیم و فعالیت های یکنواخت کلاسی صورت می گیرد. این شیوه در کلاس های چندپایه به دلیل وجود سطوح مختلف تحصیلی و نیازهای یادگیری متنوع، گاه با محدودیت هایی در پاسخ گویی موثر به تفاوت های فردی دانش آموزان همراه است. در مقابل، روش های نوین آموزشی با تاکید بر یادگیری فعال، مشارکت دانش آموزان، استفاده از فناوری های آموزشی و به کارگیری راهبردهایی همچون یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر مسئله، آموزش معکوس و یادگیری ترکیبی تلاش می کنند محیطی پویا و تعاملی برای یادگیری فراهم سازند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه و تحلیل روش تدریس سنتی و روش های نوین آموزشی در کلاس های چندپایه انجام شده است. روش پژوهش از نوع کتابخانه ای و اسنادی بوده و داده ها از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده اند. در این راستا، مقالات علمی منتشر شده در پایگاه های علمی نظیر نورمگز، پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی (SID)، مگیران، سیویلیکا و همچنین پایگاه های بین المللی همچون ساینس دایرکت، اسکوپوس و پرکوئست مورد بررسی قرار گرفته اند. سپس با بهره گیری از روش تحلیل محتوای کیفی، دیدگاه ها، یافته ها و نتایج پژوهش های پیشین درباره کارآمدی هر یک از رویکردهای تدریس در کلاس های چندپایه استخراج و مقایسه شده است.

کلیدواژه ها:

کلاس های چندپایه ، روش تدریس سنتی ، روش های نوین آموزشی ، یادگیری فعال ، مدیریت کلاس ، فناوری آموزشی ، آموزش روستایی.