اثربخشی آموزش خودآگاهی بر استقامت ذهنی سالمندان

با توجه به افزایش جمعیت سالمندان و چالش های روانی این دوران شناسایی راهکارهای موثر برای ارتقای پایداری ذهنی و هیجانی اهمیت فراوانی دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش خودآگاهی بر استقامت ذهنی سالمندان ساکن خانه های سالمندان بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان ساکن خانه های سالمندان شهرستان ... در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۳۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه (۱۵ نفر) گمارده شدند و از پرسشنامه استقامت ذهنی MTQ۴۸ که دارای چهار مولفه ی کنترل، تعهد، چالش و اعتماد به نفس استفاده شد. پایایی پرسشنامه در پژوهش حاضر با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۸۹ به دست آمد و گروه آزمایش طی هشت جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش خودآگاهی قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. یافته ها: نتایج با استفاده از تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون میانگین نمرات استقامت ذهنی در گروه آزمایش به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل است (F=۳۰.۸۵, p=۰.۰۰۱). همچنین ضریب اتا (P=۰.۷۴) نشان داد که ۷۴ درصد از تغییرات استقامت ذهنی ناشی از آموزش خودآگاهی بوده است. نتیجه گیری: یافته ها حاکی از آن است که آموزش خودآگاهی می تواند به عنوان یک روش روان شناختی موثر در ارتقای استقامت ذهنی، افزایش تنظیم هیجانی و بهبود سلامت روان سالمندان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی ، استقامت ذهنی ، سالمندان ، آموزش خودآگاهی