از معلم سخنران تا تسهیل گر: ۷ تغییر رفتاری در تعامل با کلاس

هدف: پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین هفت تغییر رفتاری کلیدی در گذار معلمان از نقش سنتی سخنران به نقش تسهیل گر در تعاملات کلاسی انجام شد. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل محتوای جهت دار انجام گرفت. شرکت کنندگان ۲۲ معلم دوره متوسطه دوم شهر اصفهان بودند که به روش نمونه گیری هدفمند و با معیار اشباع نظری انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته و مشاهده نظام مند کلاس ها گردآوری گردید. تحلیل داده ها با استفاده از روش کدگذاری سه مرحله ای (باز، محوری و انتخابی) مبتنی بر چارچوب هربرت و بلوم (۲۰۲۰) انجام گرفت. یافته ها: هفت تغییر رفتاری استخراج شد: ۱) از تک گویی به گفت وگو، ۲) از کنترل مطلق به توزیع اختیار، ۳) از پاسخ دهی به پرسش آفرینی، ۴) از ارزیابی یک سویه به بازخورد مشارکتی، ۵) از جایگاه ایستا به حرکت پویا در کلاس، ۶) از متن محوری به مساله محوری، ۷) از بازتولید دانش به خلق دانش مشترک. اعتمادپذیری یافته ها با استفاده از تکنیک های بازبینی توسط مشارکت کنندگان و تحلیل همسو توسط سه رمزگذار تایید شد. نتیجه گیری: گذار از نقش سخنران به تسهیلگر نیازمند بازاندیشی بنیادین در رفتارهای تعاملی معلم است. این تغییرات می تواند منجر به افزایش انگیزه، خودتنظیمی و یادگیری عمیق در دانش آموزان شود. پیشنهاد می شود برنامه های توسعه حرفه ای معلمان بر تقویت این هفت رفتار متمرکز گردد.

کلیدواژه ها:

تسهیل گری آموزشی ، تغییرات رفتاری معلم ، تعامل کلاسی ، نقش سخنران ، یادگیری مشارکتی