تاثیر مثبت اندیشی و مدل های تشویقی آموزگار بر افزایش عزت نفس دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مثبت اندیشی و مدل های تشویقی آموزگار بر افزایش عزت نفس دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان صحنه در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی با رویکرد کمی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مدارس ابتدایی شهرستان صحنه بود که از میان آنان، نمونه ای به روش خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه عزت نفس دانش آموزان و پرسشنامه سنجش مثبت اندیشی و مدل های تشویقی آموزگاران بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و آزمون های آمار استنباطی از جمله ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که میان مثبت اندیشی آموزگار و عزت نفس دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و همچنین مدل های تشویقی معلمان نیز با افزایش عزت نفس دانش آموزان رابطه مستقیم و معنادار دارد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز بیانگر آن بود که مثبت اندیشی آموزگار و شیوه های تشویقی او توان پیش بینی معناداری برای عزت نفس دانش آموزان دارند. به طور کلی، نتایج پژوهش نشان داد که ایجاد فضای مثبت، حمایتگر و تشویق کننده در کلاس درس می تواند نقش مهمی در تقویت احساس ارزشمندی، خودباوری و عزت نفس دانش آموزان دوره ابتدایی داشته باشد. بر این اساس، توجه به آموزش مهارت های ارتباطی مثبت و روش های صحیح تشویق در برنامه های تربیت و توانمندسازی معلمان از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

کلیدواژه ها:

مثبت اندیشی آموزگار ، مدل های تشویقی ، عزت نفس