رابطه بین فرسودگی شغلی، پریشانی روانشناختی و ترس از ارزیابی منفی با خشنودی شغلی معلمان مقطع ابتدایی شهر دزفول

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه چندگانه فرسودگی شغلی، پریشانی روان شناختی و ترس از ارزیابی منفی با خشنودی شغلی انجام شد. این پژوهش کاربردی و از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل ۱۶۰۰ معلم مقطع ابتدایی شهر دزفول در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که ۳۱۰ نفر از آنان با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاچ (۱۹۸۱)، پرسشنامه پریشانی روان شناختی کسلر (۲۰۰۲)، مقیاس ترس از ارزیابی منفی لری (۱۹۸۳) و پرسشنامه خشنودی شغلی اسمیت و همکاران (۱۹۶۹) بود که روایی و پایایی آن ها تایید شده است. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون رگرسیون چندگانه به روش ورود همزمان (مکرر) انجام گرفت. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای فرسودگی شغلی، پریشانی روان شناختی و ترس از ارزیابی منفی به طور معنی داری قادر به پیش بینی خشنودی شغلی هستند (۰۰۱/۰ > P). بر اساس ضریب تعیین (R²)، این سه متغیر در مجموع ۲۳/۲ درصد از واریانس خشنودی شغلی را تبیین می کنند. ضرایب بتای استاندارد نشان داد که فرسودگی شغلی (۳۶۵/۰- = β)، ترس از ارزیابی منفی (۱۹۰/۰- = β) و پریشانی روان شناختی (۱۲۶/۰- = β) به ترتیب بیشترین سهم را در پیش بینی منفی و معنی دار خشنودی شغلی دارا هستند. با توجه به یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که با کاهش فرسودگی شغلی، مدیریت پریشانی روان شناختی و کاهش ترس از ارزیابی های منفی در محیط کار، می توان سطح خشنودی شغلی کارکنان را به میزان قابل توجهی ارتقا بخشید.

کلیدواژه ها:

خشنودی شغلی ، فرسودگی شغلی ، پریشانی روان شناختی ، ترس از ارزیابی منفی.