رابطه استفاده مداوم از تلفن همراه برای امور آموزشی با فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان دختر متوسطه دوم

ادغام گسترده تلفن های همراه در بسترهای آموزشی، پارادوکسی را ایجاد کرده است که در آن فناوری های طراحی شده برای تسهیل یادگیری، ممکن است همزمان منجر به فرسودگی روانی شوند. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین استفاده مداوم از تلفن همراه برای امور آموزشی و فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر [نام شهر] در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. حجم نمونه شامل ۳۵۰ نفر از دانش آموزان بود که به روش خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل مقیاس استاندارد فرسودگی تحصیلی (ABSS) و پرسشنامه محقق ساخته الگوهای استفاده مداوم از تلفن همراه بود. نتایج حاصل از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه نشان داد که رابطه معنادار و مثبتی میان استفاده مداوم از تلفن همراه برای اهداف آموزشی و ابعاد فرسودگی تحصیلی از جمله خستگی عاطفی، بی تفاوت سازی و کاهش احساس موفقیت فردی وجود دارد (۰.۰۱>P). همچنین یافته ها نشان داد که استفاده بیش از حد از صفحه نمایش و محو شدن مرزهای میان زمان مطالعه و تفریح، پیش بینی کننده معنادار سطوح بالاتر فرسودگی است. در بخش بحث، مکانیسم های «بار شناختی بیش از حد» و «عدم وجود زمان بازیابی» به عنوان عوامل کلیدی پیونددهنده فناوری آموزشی و فرسودگی تحصیلی مورد بررسی قرار گرفتند. این مطالعه پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی و مشاوران مدرسه باید دستورالعمل هایی تحت عنوان «بهداشت دیجیتال» و استراحت های ساختاریافته را برای کاهش پیامدهای روانی منفی استفاده مداوم از یادگیری دیجیتال تدوین کنند.واژگان کلیدی: فرسودگی تحصیلی، تلفن همراه، فناوری آموزشی، دانش آموزان دختر متوسطه دوم، بار شناختی، بهزیستی دیجیتال.