تدریس کتب فارسی و نگارش در مدارس بر مبنای آموزه های جنگ در عصر پساجنگ

با پایان یافتن درگیری های نظامی، جامعه وارد فاز «عصر پساجنگ» می شود که در آن بازسازی اجتماعی، روانی و فرهنگی از اولویت های اصلی است. کتاب های درسی فارسی و نگارش به عنوان مهم ترین ابزار انتقال ارزش ها و هویت ملی، نقشی محوری در شکل دهی به نگرش دانش آموزان ایفا می کنند. این پژوهش با هدف بررسی چگونگی تلفیق آموزه های جنگ (شامل ایثار، مقاومت، دفاع مقدس و پیامدهای صلح) در برنامه درسی فارسی و نگارش دوره متوسطه و ابتدایی طراحی شده است. روش پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و تحلیل محتوای کتب درسی است. یافته ها نشان می دهد که اگرچه متون جنگی در کتب فارسی حضور دارند، اما رویکرد غالب، «حماسه محور» و «تاریخ محور» است و جایگاه کمتری به مباحث «پساجنگ»، «آسیب شناسی روانی»، «صلح سازی» و «مهارت های نوشتاری انتقادی نسبت به جنگ» اختصاص یافته است. این مقاله پیشنهاد می کند که سرفصل های نگارش باید به سمت تقویت مهارت های همدلی، بیان تروما (Trauma) و تحلیل عواقب جنگ حرکت کند و متون فارسی باید گفتمان «زندگی پس از جنگ» را نیز در بر گیرند.کلیدواژه ها: آموزش و پرورش پساجنگ، کتب فارسی، مهارت های نگارش، آموزه های جنگ، هویت ملی