بررسی حقوقی سازوکار آزادی فوری کشتی ها در دیوان بین المللی حقوق دریاها با تاکید بر ماده ۲۹۲ کنوانسیون حقوق دریاها

این مقاله به تحلیل جامع صلاحیت دیوان بین المللی حقوق دریاها در رسیدگی به اختلافات ناشی از توقیف کشتی های تجاری می پردازد. کنوانسیون حقوق دریاها ۱۹۸۲ در ماده ۲۹۲ مکانیزم آزادی فوری کشتی و خدمه را پیش بینی کرده است که به دولت پرچم اجازه می دهد در صورت توقیف کشتی توسط دولت ساحلی، درخواست آزادی فوری را به دیوان تقدیم کند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر اسناد بین المللی، آرای دیوان و نظرات حقوقدانان، مبانی حقوقی صلاحیت، شرایط اعمال آن و رویه قضایی دیوان را بررسی می کند. پرونده Idun Heroic (۲۰۲۰) به عنوان مطالعه موردی مهم مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که دیوان در تعیین وثیقه معقول، عواملی چون ارزش کشتی، شدت تخلف ادعایی، خسارات احتمالی و توان مالی مالک را در نظر می گیرد. دیوان نقش موثری در تفسیر کنوانسیون و ایجاد تعادل میان حقوق دولت ساحلی و دولت پرچم ایفا کرده است. با این حال، چالش هایی همچون تعدد مراجع قضایی، خطر آرای متناقض و عدم همکاری برخی دولت ها در اجرای آرا همچنان باقی است. این مقاله به این پرسش پاسخ می دهد که دیوان تا چه حد توانسته است اختلافات توقیف کشتی ها را سریع و عادلانه حل وفصل کند.

کلیدواژه ها:

دیوان بین المللی حقوق دریاها ، توقیف کشتی های تجاری ، آزادی فوری ، ماده ۲۹۲ کنوانسیون حقوق دریاها ، صلاحیت قضایی بین المللی