از معماری فیزیکی تا معماری متاورسی: بازاندیشی اصول طراحی در بسترهای دیجیتال(در راستای تکمیل پروژه ملی ایران ورس-اولین متاورس ایران)

ظهور مفاهیم نوین در عرصه دیجیتال، به ویژه در حوزه های واقعیت مجازی و متاورس، چالش های جدیدی را برای معماری و طراحی فضاهای فیزیکی ایجاد کرده است. این مساله به نوعی به تغییرات پارادایمی در روش های طراحی و تجربه فضایی اشاره دارد. معماری متاورسی به عنوان یک بستر جدید، ویژگی های خاص خود را دارد که به لحاظ بصری، تجربی و اجتماعی متفاوت از فضاهای فیزیکی است. این تحقیق به دنبال پاسخ به این پرسش اساسی است که چگونه می توان اصول طراحی را در معماری متاورسی بازاندیشی کرد تا به ایجاد فضاهایی منجر شود که هم پاسخگوی نیازهای کاربران باشد و هم تجربه ای غنی و معنادار از تعاملات انسانی را فراهم کند. رویکرد اصلی تحقیق، کیفی روش آن توصیفی-تحلیلی می باشد و از تکنیک سوات به عنوان چارچوب تحلیلی محوری استفاده می کند تا بتواند به صورت نظام مند نقاط قوت، ضعف، فرصت ها و تهدیدهای مرتبط با شیوه طراحی در بستر دیجیتال و معماری متاورسی را شناسایی و ارزیابی نماید. یکی از اصلی ترین یافته های این پژوهس آن است که در حالی که معماری فیزیکی به اصول سنتی مانند ابعاد، مقیاس و نور طبیعی وابسته است، طراحی متاورسی به قابلیت های دیجیتال و تعاملات مجازی متکی است. این تغییر به طراحان این امکان را می دهد که فضاهای غیرخطی و چندبعدی ایجاد کنند که فراتر از محدودیت های فیزیکی عمل می کند. به علاوه، این فضاها قابلیت سفارشی سازی بالا و تعاملات فوری با کاربر را فراهم می آورند.

کلیدواژه ها:

متاورس ، معماری متاورسی ، محیط دیجیتال ، اصول طراحی ، معماری فیزیکی