بررسی نشانه شناختی زبان تصویر در نقاشی های فی البداهه ی کودکان بر اساس نظریه ی گرامر تصویر گونتر کرس و تئو فان لیوون

زبان تصویر به منزله ی یکی از نخستین و طبیعی ترین ابزارهای بیانی کودکان، واجد ظرفیت های عمیقی برای بازنمایی عواطف، روابط، آسیب ها و الگوهای ذهنی آنان است. در این مقاله، تلاش شده است تا با تکیه بر نظریه ی گرامر تصویر گونتر کرس و تئو ون لیوون که بر پایه ی تحلیل های نظام مند از روابط نشانه ای در تصویر، از جمله عناصر بازنمایی، تعاملی و ترکیب بندی بنا شده است نقاشی های فی البداهه ی کودکان از منظر نشانه شناختی و معناشناسانه تحلیل شود. این تحلیل بر روی مجموعه ای بیش از چند هزار نقاشی فی البداهه از کودکان ۲٫۵ تا ۱۲ ساله است که فاقد هرگونه الگو یا هدایت آموزشی در فرآیند خلق اثر بوده اند. تحلیل انجام شده در این مقاله با تمرکز بر ساختارهای تصویری همچون عناصر پرتره، فرم های تکرارشونده، رنگ گریزی، جزئی نگاری با ابزارهای غیرمعمول مانند خودکار، و کاربرد نمادهای کهن، تلاش دارد تا سطوحی از الگوهای پنهان روانی و اجتماعی کودکان را در بستر تصویر آشکار سازد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که می توان با اتکا به ساختار معنایی تصویر و موقعیت های ترکیب بندی، الگوهای تحلیلی عمیقی از میل، ترس، نیاز به دیده شدن، فقدان و هویت را در کودکان ردیابی کرد.

کلیدواژه ها:

گرامر تصویر ، کرس و لیوون ، نشانه شناسی تصویری ، معناشناسی بصری ، بازنمایی در تصویر ، فی البداهه