مناسب سازی فضاهای عمومی شهری با ویژگی های فیزیولوژیکی سالمندان در راستای افزایش تعاملات اجتماعی بین آنها

تغییرات فیزیولوژیکی دوره سالمندی و نیاز مبرم به فعالیت های جسمانی و پیوند های اجتماعی، بازنگری در طراحی فضاهای عمومی شهری را ضروری ساخته است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر مناسب سازی فضا بر اساس ویژگی های فیزیولوژیکی سالمندان در راستای ارتقای تعاملات اجتماعی آنان انجام شد. در این راستا، مولفه های معنایی (خوانایی و تشخیص پذیری) و بهداشتی-روانی (دسترسی به امکانات رفاهی و فضای استراحت) مورد واکاوی قرار گرفت. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی است که با استفاده از پرسشنامه در بوستان های کلان شهر شیراز اجرا گردید. داده ها با استفاده از نرم افزارهای Excel و SPSS تحلیل و فرضیات پژوهش آزمون شدند. یافته ها حاکی از وجود رابطه مثبت و معنادار میان تمامی مولفه های مذکور با شاخص های شهر دوستدار سالمند است. نتایج نشان می دهد که تطابق کالبدی فضا با توانمندی های روانی-جسمانی سالمندان، علاوه بر افزایش سرزندگی، بستر لازم برای حضور فعال در فضا و تقویت تعاملات اجتماعی را فراهم آورده و کیفیت زندگی این قشر را به طور چشمگیری بهبود می بخشد.

کلیدواژه ها:

فضاها ، تعاملات اجتماعی ، سالمندی ، توانمندی