نقش زیرساخت های جمع آوری و دفع آب های سطحی در پیشگیری از مخاطرات بهداشتی شهری

مدیریت آب های سطحی شهری یکی از مولفه های اساسی در تضمین سلامت محیطی و پیشگیری از بروز مخاطرات بهداشتی در شهرها به شمار می آید. در بسیاری از شهرهای در حال رشد، ناکارآمدی یا فرسودگی زیرساخت های جمع آوری و دفع آب های سطحی سبب تجمع آب، آلودگی محیط، افزایش بسترهای انتقال بیماری و تهدید سلامت عمومی شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش زیرساخت های جمع آوری و دفع آب های سطحی در پیشگیری از مخاطرات بهداشتی شهری و تبیین ارتباط میان کیفیت این زیرساخت ها و شاخص های سلامت محیطی انجام شده است. فرض اصلی پژوهش آن است که بهبود کارایی و پوشش زیرساخت های دفع آب های سطحی می تواند به طور معناداری از بروز مخاطرات بهداشتی ناشی از تجمع و آلودگی آب های سطحی در محیط شهری جلوگیری کند. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است. جامعه آماری پژوهش شامل متخصصان حوزه مدیریت شهری، برنامه ریزی شهری و بهداشت محیط بوده و داده ها از طریق پرسش نامه ساختاریافته و بررسی اسناد و گزارش های شهری گردآوری شده است. برای تحلیل داده ها از روش های آماری توصیفی و استنباطی با بهره گیری از تحلیل همبستگی و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که میان توسعه و کارآمدی زیرساخت های جمع آوری و دفع آب های سطحی و کاهش مخاطرات بهداشتی شهری رابطه معنادار و مستقیم وجود دارد. همچنین یافته ها بیانگر آن است که شاخص هایی مانند پوشش شبکه زهکشی شهری، نگهداری و لایروبی مستمر کانال ها، طراحی مناسب شیب و هدایت آب و مدیریت یکپارچه آب های سطحی بیشترین تاثیر را در کاهش تجمع آب، کاهش انتشار عوامل بیماری زا و ارتقای سلامت محیط شهری دارند. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می دهد که تقویت زیرساخت های مدیریت آب های سطحی می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در برنامه ریزی شهری برای پیشگیری از مخاطرات بهداشتی و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان مورد توجه قرار گیرد.