اثربخشی آموزش واقعیت درمانی گروهی بر خودانگیزشی، امید به زندگی و صمیمیت اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش واقعیت درمانی گروهی بر خودانگیزشی، امید به زندگی و صمیمیت اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. این تحقیق یک نوع پژوهش کاربردی است که با روش تحقیق نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه کنترل و آزمایش انجام گرفت. جامعه مورد مطالعه در این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه ناحیه یک شهر ارومیه به تعداد۹۰۱۰ نفر می باشد. نمونه تحقیق حاضر ۴۰ نفر (۲۰ نفر گروه آزمایش) و (۲۰ نفر گروه کنترل) که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل جایگزین شدند. جهت گرداوری داده ها از پرسشنامه های انگیزش خود تعیین شده تحصیلی رایان و کانل (۱۹۸۹)، امیدواری اشنایدر، و همکاران (۱۹۹۱) و صمیمیت اجتماعی میلر و لفکورت (۱۹۸۲) استفاده گردیده است. جهت تحلیل فرضیه های پژوهشی با استفاده از نرم افزار SPSS- ۲۴ در بخش آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی ( تحلیل کواریانس) تفاوت های موجود بین دو گروه آزمایش و کنترل بررسی شد. نتایج حاصله نشان داد میان گروه دانش آموزانی که واقعیت درمانی را دریافت کردند و گروهی که در این رابطه آموزشی دریافت ننموده اند حداقل در یکی از متغیرهای خودانگیزشی، امید به زندگی و صمیمیت اجتماعی تفاوت معنی داری وجود دارد. (۴۴.۰۴۶=F و ۰۰۰/ ۰=P). نتایج آزمون تعقیبی بنفرونی نشان می دهد تفاوت میانگین های تعدیل یافته خودانگیزشی در گروه های آزمایشی و گواه برابر با ۲.۰۶۶، امید به زندگی برابر با ۶.۷۴۶ و صمیمیت اجتماعی برابر با ۳۶.۳۵۹ است که همگی درسطح ۰۰۰۱/۰ معنی دار می باشد. لذا می توان گفت واقعیت درمانی بر صمیمیت اجتماعی، بیش از همه متغیرها تاثیر گذاشته، و در متغیر خودانگیزشی کمترین تاثیر را داشته است.

کلیدواژه ها:

خودانگیزشی ، امید به زندگی ، صمیمیت اجتماعی ، واقعیت درمانی