سنجش رضایت مندی شهروندان از کیفیت خدمات شهری شهرداری کرمانشاه با رویکرد عدالت فضایی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 64

فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ICGEES01_008

تاریخ نمایه سازی: 23 خرداد 1405

چکیده مقاله:

شهرنشینی فزاینده و پیچیدگی روزافزون نیازهای شهروندان، مدیریت شهری را با چالش های جدی در زمینه تامین عادلانه و کارآمد خدمات شهری مواجه کرده است. در بسیاری از شهرهای ایران، گسترش نامتوازن فضایی، تمرکز خدمات در برخی نواحی و محرومیت خدماتی در بخش هایی دیگر، منجر به ایجاد نابرابری های جغرافیایی شده است. پژوهش حاضر با هدف سنجش رضایت مندی شهروندان از کیفیت خدمات شهری در شهر کرمانشاه و تحلیل آن با رویکرد عدالت فضایی انجام شده است. همچنین، رابطه کیفیت خدمات شهری با احساس عدالت فضایی در میان شهروندان مورد بررسی قرار گرفته است. روش شناسی پژوهش حاضر، توصیفی–تحلیلی با رویکرد کمی و فضایی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه شهروندان ساکن شهر کرمانشاه بوده و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران، ۳۸۴ نفر تعیین گردید. نمونه ها با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه ای محقق ساخته که شامل سوالاتی در مورد ویژگی های دموگرافیک، میزان رضایت از کیفیت خدمات شهری (نظافت، روشنایی، حمل ونقل، فضای سبز، ایمنی، خدمات رفاهی)، دسترسی به خدمات و برداشت از عدالت فضایی بود، گردآوری شد. ابزار سنجش بر اساس طیف پنج درجه ای لیکرت تنظیم گردید. تحلیل داده ها در دو سطح آماری (آمار توصیفی، آزمون t تک نمونه ای، تحلیل واریانس، همبستگی) انجام پذیرفت. یافته های پژوهش نشان داد که میانگین رضایت شهروندان از اغلب ابعاد خدمات شهری کمتر از حد مطلوب است. پایین ترین سطح رضایت مربوط به حمل ونقل عمومی (میانگین ۲.۶۷) و دسترسی به خدمات (میانگین ۲.۷۴) است که بیانگر ضعف در این حوزه ها و احتمالا نابرابری فضایی در توزیع آن هاست. تنها شاخص فضای سبز (میانگین ۳.۲۴) اندکی بالاتر از حد متوسط قرار گرفت. نتایج آزمون t تک نمونه ای نیز نشان داد که رضایت از بیشتر خدمات شهری به طور معنادار کمتر از حد متوسط (۳) است. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که کیفیت خدمات شهری در کرمانشاه با چالش های اساسی مواجه است و توسعه نامتوازن فضایی، مهم ترین عامل نارضایتی شهروندان و کاهش احساس عدالت فضایی است. بهبود کیفیت و دسترسی به حمل ونقل عمومی به عنوان اولویت اصلی در سیاست گذاری شهری و برنامه ریزی توسعه، در راستای ارتقای رضایت مندی شهروندان و تحقق عدالت فضایی توصیه می شود.

نویسندگان

محمد مهدی معنوی

کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران