نقش دانش بومی در توسعه روستایی (مطالعه موردی: روستاهای شهرستان زابل)

دانش بومی دانشی است که مردم در یک جامعه یا فرهنگ خاص در طول زمان توسعه داده اند و به توسعه آن ادامه می دهند. دانش بومی برپایه تجربه است و اغلب به صورت موروثی و زبانی منتقل می شود و با استفاده مکرر در طول زمان، آزموده شده و با محیط و فرهنگ بومی سازگار شده است. دانش بومی، مهارت و روش های علمی است که جوامع علمی برای مدیریت منابع طبیعی خود از آن ها استفاده می کنند. دانش بومی از حوزه جغرافیایی خاصی سرچشمه گرفته است وبه طور طبیعی تولید می شود وبر اساس کارایی و سازگاری با شرایط محیطی به نواحی مجاور و دور دست پخش و منتشر می شود؛ هر چند که معرفت مردم روستایی بعد از تحولات شهرنشینی و رشد فزاینده آن از طریق تزریق دانش حوزه جغرافیایی خارج از روستا، تحت تاثیر قرار گرفته و اسباب فزونی و یا نابودی آن را فراهم آورده باشد. هدف این تحقیق بررسی نقش دانش بومی در توسعه روستاهای شهرستان زابل می باشد. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، اسنادی و بررسی های میدانی می باشد، در تجزیه و تحیل داده ها از روش های آمار توصیفی و نرم افزار Excel و Spss استفاده شده است. نتایج حاصل از T تک نمونه ای برای سنجش نقش دانش بومی در توسعه روستایی در شاخص نشان می دهد بین حد مبنا و مقدار محاسبه شده (۲۳/۳) اختلاف معناداری (۰۰۰.=sig) وجود دارد. از آنجایی که مقدار محاسبه شده بیشتر از حد استاندارد می باشد. نتیجه می گیریم نقش دانش بومی در توسعه روستایی، بیشتر از حد متوسط می باشد.

کلیدواژه ها:

دانش بومی ، توسعه روستایی ، شهرستان زابل