مدلیابی نشانگان سندرم پیش از قاعدگی در دانشجویان براساس سبکهای دلبستگی با میانجیگری تاب آوری و انسجام خود

هدف پژوهش حاضر پیش بینی نشانگان سندرم پیش از قاعدگی در دانشجویان براساس سبکهای دلبستگی با میانجیگری تاب آوری و احساس انسجام بود. این پژوهش به لحاظ نوع هدف کاربردی و به لحاظ روش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را تمام دانشجویان زن متاهل دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب که در سال تحصیلی ۱۴۰۴- ۱۴۰۳ مشغول تحصیل هستند، تشکیل میدادند که از میان آنها تعداد ۲۷۰ نفر به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس سنجش نشانههای پیش از قاعدگی دلآرا و همکاران (۱۳۹۰)؛ مقیاس دلبستگی بزرگسالان تجدیدنظر شده کولینز و رید (۱۹۹۰)؛ مقیاس تابآوری کانر دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه احساس انسجام فلنسبرگ-مدسن و همکاران (۲۰۰۶) بود. تحلیل دادهها با استفاده از روش مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. نتایج نشان داد که نشانگان سندرم پیش از قاعدگی در دانشجویان براساس سبکهای دلبستگی ایمن (۰۰۹/۰=P، ۱۱۸/۰=β)، اجتنابی (۰۰۱/۰=P، ۱۸۹/۰=β) و اضطرابی (۰۰۳/۰=P، ۱۳۸/۰-=β) پیش بینی می شود. نشانگان سندرم پیش از قاعدگی در دانشجویان براساس سبک های دلبستگی ایمن (۰۰۱/۰=P، ۳۷/۳-=Z)، اجتنابی (۰۰۱/۰=P، ۱۲/۳=Z) و اضطرابی (۰۰۱/۰=P، ۶۳/۳=Z) با میانجیگری تاب آوری پیش بینی میشود. نشانگان سندرم پیش از قاعدگی در دانشجویان براساس سبک های دلبستگی ایمن (۰۱۷/۰=P، ۳۷/۲-=Z)، اجتنابی (۰۲۸/۰=P، ۱۹/۲=Z) و اضطرابی (۰۱۷/۰=P، ۳۶/۲=Z) با میانجیگری احساس انسجام پیش بینی میشود.

کلیدواژه ها:

احساس انسجام ، تاب آوری ، سبکهای دلبستگی ، سندرم پیش از قاعدگی