تاثیر ورزش های گروهی و فردی بر تعامل اجتماعی کودکان مبتلا به اوتیسم

پژوهش حاضر به بررسی تاثیر ورزش های گروهی و فردی بر تعامل اجتماعی کودکان مبتلا به اوتیسم می پردازد. یافته های مرور نظام مند مطالعات پیشین نشان می دهد که هر دو نوع ورزش می توانند نقش مثبتی در بهبود مهارت های ارتباطی و رفتاری این کودکان ایفا کنند. ورزش های گروهی نظیر فوتبال و بسکتبال با ایجاد موقعیت های همکاری و تبادل عاطفی، به کاهش انزوا و افزایش تماس چشمی و پاسخ دهی اجتماعی کمک می کنند. در مقابل، ورزش های فردی مانند شنا و دوچرخه سواری با کاهش رفتارهای کلیشه ای و اضطراب، بستر مناسبی برای آمادگی کودک جهت ورود به تعاملات اجتماعی فراهم می آورند. مطالعات طولی نشان داده اند که تداوم فعالیت بدنی منظم، به ویژه در محیط های ساختاریافته، باعث افزایش اعتمادبه نفس و تمایل به مشارکت در جمع می شود. برخی تحقیقات به تاثیر بیشتر ورزش های گروهی بر تعامل همزمان و برخی دیگر به نقش زیربنایی ورزش های فردی در کاهش حساسیت های حسی اشاره دارند. با این حال، پاسخ به درمان در کودکان مختلف یکسان نیست و عواملی نظیر شدت علائم، سن شروع و حمایت خانواده تعیین کننده هستند. طراحی برنامه ترکیبی با بهره گیری از هر دو نوع ورزش، هوشمندانه ترین رویکرد به نظر می رسد. در مجموع، فعالیت بدنی هدفمند، چه گروهی و چه فردی، به عنوان مداخله ای موثر و کم هزینه برای ارتقای تعامل اجتماعی کودکان اوتیسم توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

ورزش های گروهی وفردی ، تعامل اجتماعی ، کودکان مبتلا به اوتیسم