پیامدهای بلندمدت دلبستگی ناایمن در کودکان بیسرپرست و بدسرپرست بر سلامت روان، عملکرد تحصیلی و روابط بینفردی: یک مرور نظاممند

زمینه و هدف: دلبستگی ایمن پایه ای حیاتی برای رشد روانی، اجتماعی و شناختی کودکان است. کودکان بی سرپرست و بدسرپرست به دلیل محرومیت از مراقبت پایدار، در معرض خطر بالای شکل گیری الگوهای دلبستگی ناایمن قرار دارند. پژوهش حاضر با هدف مرور نظام مند شواهد موجود درباره پیامدهای بلندمدت دلبستگی ناایمن در این گروه در سه حوزه سلامت روان، عملکرد تحصیلی و روابط بین فردی انجام شده است.روش: این پژوهش از نوع مرور نظام مند با پیروی از رهنمودهای PRISMA است. جستجوی منابع در پایگاه های بین المللی PubMed، PsycINFO، Scopus و Web of Science و پایگاه های داخلی SID، Magiran و Noormags انجام شد. پس از اعمال معیارهای ورود و خروج، ۲۰ مطالعه واجد شرایط وارد تحلیل نهایی شدند.یافته ها: شواهد نشان می دهد دلبستگی ناایمن، به ویژه نوع آشفته، با افزایش معنادار خطر اضطراب، افسردگی و رفتارهای برون ریز مرتبط است. در حوزه روابط بین فردی، الگوهای ناایمن با نقص شایستگی اجتماعی، مشکل در برقراری دوستی های پایدار و ناسازگاری ارتباطی در بزرگسالی همراه است. داده های مستقیم درباره عملکرد تحصیلی محدود است، اما مشکلات رفتاری مرتبط با دلبستگی ناایمن احتمالا بر یادگیری تاثیر منفی می گذارد. مداخلات مبتنی بر دلبستگی در خانواده های جایگزین می توانند پیامدها را بهبود بخشند.نتیجه گیری: دلبستگی ناایمن عامل خطر اساسی برای طیف گسترده ای از مشکلات روانی، اجتماعی و تحصیلی در کودکان بی سرپرست و بدسرپرست است. سیاست گذاران باید مداخلات مبتنی بر دلبستگی را در اولویت قرار دهند.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ناایمن ، کودکان بیسرپرست ، کودکان بدسرپرست ، سلامت روان ، روابط بینفردی ، مرور نظاممند