مقایسه اثربخشی یادگیری تیمی ساختاریافته در برابر کار گروهی سنتی بر مهارت های اجتماعی و یادگیری پایدار دانش آموزان

تحولات بنیادین در قلمرو علوم تربیتی و روان شناسی شناختی، لزوم بازنگری در ساختارهای سنتی اداره کلاس درس و ترجیح الگوهای یادگیری فعال بر رویکردهای غیرفعال را به یکی از محوری ترین گفتمان های نظام های آموزشی معاصر تبدیل کرده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل مروری و مقایسه جامع اثربخشی یادگیری تیمی ساختاریافته در برابر کار گروهی سنتی بر مهارت های اجتماعی و یادگیری پایدار دانش آموزان تدوین شده است. در نظام های آموزشی سنتی، تشکیل گروه های دانش آموزی بدون مهندسی دقیق نقش ها و مسئولیت ها صورت می گیرد که این امر غالبا به پدیده هایی منفی نظیر گوشه نشینی اجتماعی، تضادهای درون گروهی و یادگیری سطحی منجر می شود. در مقابل، الگوی یادگیری تیمی ساختاریافته با تکیه بر ارکان پنج گانه نظریه وابستگی متقابل مثبت، بستری نظام مند را فراهم می آورد که در آن فرآیندهای تعاملی به شکلی هدفمند هدایت می شوند. تحلیل متون و پیشینه های پژوهشی نشان می دهد که یادگیری تیمی ساختاریافته به واسطه الزام فراگیران به پردازش گروهی، تفکر انتقادی و ارزیابی تکوینی، مهارت های اجتماعی دانش آموزان از جمله همدلی، مسئولیت پذیری، هوش عاطفی و رفتارهای نوآورانه را به طور معناداری ارتقا می دهد. افزون بر این، این الگو از طریق بازسازی ساختارهای شناختی، بسط مفهومی و درگیری عمیق با تکالیف، ماندگاری مطالب آموخته شده را تضمین کرده و منجر به تحقق یادگیری پایدار می شود. یافته های این پژوهش مروری دلالت بر آن دارد که اثربخشی این الگو هم زمان تحت تاثیر متغیرهای بافتاری کلان همچون اقلیم و جو مدرسه و نیز میزان آمادگی و عملکرد تیمی خود معلمان قرار دارد. در نهایت، مدل های ساختاری استخراج شده از این مرور نشان می دهند که گذار از کار گروهی سنتی به یادگیری تیمی ساختاریافته، ضرورتی گریزناپذیر برای ارتقای ابعاد شناختی و غیرشناختی دانش آموزان در مدارس است.

کلیدواژه ها:

یادگیری تیمی ساختاریافته ، کار گروهی سنتی ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری پایدار ، عملکرد تیمی معلمان.