مقایسه کارکردهای اجرایی، تصویرسازی و خودتنظیمی ورزشی ورزشکاران حرفه ای ورزش های باز-بسته

پژوهش حاضر با هدف مقایسه کارکردهای اجرایی، تصویرسازی و خودتنظیمی ورزشی ورزشکاران حرفه ای ورزش های باز-بسته انجام شد. روش پژوهش از نوع علی-مقایسه ای و جامعه آماری شامل ورزشکاران حرفه ای دارای مهارت باز و بسته بودن(سابقه حضور در مسابقات آسیایی، جهانی و بین المللی) شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود. حجم نمونه ۱۸۰ نفر با نمونه گیری دردسترس انتخاب شد. ابزار پژوهش شامل مقیاس کارکرد اجرایی فرم بزرگسالان راث و همکاران (۲۰۰۵)، خودتنظیمی ورزشی ریان و کنل(۱۹۸۹)، تصویرسازی ورزشی هال و همکاران (۱۹۹۸) بود. تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیری ساده انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد، بین ورزشکاران دارای مهارت های باز و بسته از نظر کارکردهای اجرایی، خودتنظیمی ورزشی و تصویرسازی ورزشی تفاوت معناداری وجود دارد (۰۱/۰p<). به گونه ای که ورزشکاران دارای مهارت های باز، در مقایسه با ورزشکاران دارای مهارت های بسته، در کارکردهای اجرایی نمرات بالاتری کسب کردند، در حالی که در خودتنظیمی ورزشی و تصویرسازی ورزشی نمرات پایین تری به دست آوردند. بر اساس یافته های پژوهش حاضر، پیشنهاد می شود در ورزشکاران دارای مهارت های باز، برنامه های مداخله ای با تاکید بر تقویت خودتنظیمی و تصویرسازی ورزشی طراحی و اجرا شود. در مقابل، برای ورزشکاران دارای مهارت های بسته، ارتقای کارکردهای اجرایی در اولویت قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تصویرسازی ورزشی ، خودتنظیمی ورزشی ، کارکردهای اجرایی ، ورزش های باز و بسته