تحلیل فرصت ها و چالش های استفاده از هوش مصنوعی در تعامل خانواده و مدرسه

پژوهش حاضر با هدف تحلیل فرصت ها و چالش های به کارگیری هوش مصنوعی در تعامل خانواده و مدرسه در نظام آموزشی ایران انجام شده است. با توجه به خلا موجود در الگوهای ارتباطی سنتی که اغلب به اطلاع رسانی یک طرفه یا ارتباطات بحران محور محدود می شوند، این نوشتار بر این فرض استوار است که اگر سامانه های هوشمند به صورت بومی شده و با در نظر گرفتن محدودیت های ساختاری مدارس ایران طراحی شوند، می توانند مرزهای مسئولیت والد و معلم را بازطراحی کنند. بر مبنای مرور مبانی نظری (شامل مدل های مشارکت اپشتاین، نظریه انگیزشی هوور-دمپسی و سندلر، و پژوهش های داخلی کیامنش و لواسانی) سه هدف اصلی ترسیم شد: بازطراحی مرز مسئولیت های ارتباطی با استفاده از سامانه های پیشنهاددهنده، کشف نشانگان زودهنگام گسست ارتباطی از طریق تحلیل الگوهای مکالمه، و تدوین بسته های پیش فرض ارتباطی متناسب با سبک های فرزندپروری. یافته های نظری نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند با تفکیک پرسش های تکراری از نیازمند مداخله انسانی، تخصیص پویای کانال و زمان ارتباطی، تشخیص الگوهای زبانی اجتنابی، و شخصی سازی لحن و محتوای پیام ها، هزینه های شناختی معلم را کاهش داده و مشارکت والدین را افزایش دهد. با این حال، محدودیت هایی نظیر شکاف دیجیتال میان مدارس، مقاومت انسانی در سطح مدیریت میانی، نبود داده های اولیه برای آموزش الگوریتم ها، و نبود نیروی متخصص پشتیبان، مسیر پیاده سازی را با دشواری مواجه می سازد. نتیجه آنکه هوش مصنوعی نه راه حلی جادویی، بلکه ابزاری مکمل است که در صورت طراحی مشارکتی و اجرای تدریجی، می تواند کیفیت تعامل خانه و مدرسه را در ایران بهبود بخشد.