چگونه توانستم از طریق برقراری ارتباط عاطفی فردی و تماس های مجازی اختصاصی، انگیزه دانش آموزان پایه دوم را برای پیگیری تکالیف در شرایط بحرانی (جنگ) حفظ کنم؟

این اقدام پژوهی با هدف حفظ و تقویت انگیزه تحصیلی دانش آموزان پایه دوم ابتدایی در شرایط بحرانی ناشی از جنگ و اختلال در روند آموزش حضوری انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، کاهش محسوس پیگیری تکالیف، افت مشارکت آموزشی و بروز نشانه های اضطراب و بی انگیزگی در میان ۲۷ دانش آموز کلاس دوم مدرسه باران نور ۳ شهرستان اشنویه در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود.پس از مشاهده میدانی، گفت وگو با اولیا و بررسی تکالیف ارسالی، مشخص شد که نبود امنیت روانی و کاهش تعامل عاطفی معلم با دانش آموزان، نقش موثری در افت انگیزش داشته است. بر همین اساس، راهکار «برقراری ارتباط عاطفی فردی و تماس های مجازی اختصاصی هدفمند» به عنوان مداخله اصلی انتخاب و طی سه ماه اجرا شد. این مداخله شامل تماس های تصویری کوتاه اما منظم، ارسال پیام های انگیزشی شخصی سازی شده، بازخورد توصیفی فوری، قصه گویی عاطفی آنلاین، و طراحی چالش های کوچک هفتگی متناسب با شرایط روانی هر دانش آموز بود.داده ها از طریق مشاهده مشارکتی، ثبت میزان ارسال تکالیف، نظرسنجی از اولیا و تحلیل کیفی بازخوردها گردآوری شد. نتایج نشان داد میزان تحویل به موقع تکالیف از ۵۲٪ در آغاز بحران به ۸۶٪ در پایان دوره مداخله افزایش یافت. همچنین مشارکت فعال در فعالیت های مجازی بهبود چشمگیری داشت و نشانه های بی انگیزگی کاهش یافت. تحلیل یافته ها بیانگر آن است که «رابطه عاطفی معلم–دانش آموز» در شرایط بحرانی، مهم ترین متغیر تقویت کننده انگیزش درونی و احساس امنیت یادگیرندگان خردسال است.این اقدام پژوهی نشان می دهد حتی در شرایط جنگ و ناپایداری اجتماعی، با رویکردی انسان محور، ارتباط فردی مستمر و بهره گیری هوشمندانه از بسترهای مجازی می توان پیوند آموزشی را حفظ و انگیزه تحصیلی را تقویت کرد. نتایج این تجربه می تواند الگویی کاربردی برای معلمان دوره ابتدایی در شرایط اضطراری باشد.