چگونه می توان فرهنگ زیست محیطی دانش آموزان را از طریق برنامه های آموزشی و مشارکتی در جهت توسعه مدرسه پایدارارتقاء داد؟

آموزش محیط زیست، موضوعی است که باید هم بر شیوه تفکر یک فرد و هم بر احساسات او تاثیر بگذارد و در نتیجه، در همه رفتارهای او تجلی یابد. در سال های اخیر، کاهش منابع طبیعی، آلودگی محیطی و بحران های زیست محیطی، آموزش و فرهنگ سازی در این حوزه را به یک ضرورت تبدیل کرده است. مدارس به عنوان کانون های تربیتی، نقش مهمی در نهادینه کردن رفتارهای زیست محیطی در نسل نوجوان دارند. آموخته های علمی می تواند توسط افراد در زندگی روزمره استفاده شود و این آموزش ها زمانی بیشترین کارایی را خواهد داشت که افراد با استفاده از راهکارهای اجرایی کسب شده درصدد رفع مشکلات و موانع زیست محیطی برآیند. مسئله اصلی این پژوهش، ضعف آگاهی و مشارکت دانش آموزان در فعالیت های محیط زیستی است. در این اقدام پژوهی، با طراحی و اجرای یک برنامه سالانه شامل آموزش های نظری (کارگاه ها، نمایش فیلم و سخنرانی)، فعالیت های عملی (بازیافت، صرفه جویی انرژی و آب، کاشت نهال، پاکسازی محیط) و برنامه های مشارکتی (تشکیل انجمن دوستداران محیط زیست، مسابقات و اردوها)، تلاش شد سطح دانش، نگرش و مسئولیت پذیری دانش آموزان ارتقا یابد. نتایج اولیه نشان داد که اجرای فعالیت های ترکیبی و مشارکتی، موجب افزایش علاقه و تعهد دانش آموزان نسبت به حفاظت از محیط زیست و ارتقاء حس مشارکت جویی دانش آموزان و در نتیجه تغییر رفتار آنان در مدرسه و خانه گردید. این اقدام می تواند الگویی برای سایر مدارس در جهت ترویج فرهنگ زیست محیطی باشد. البته شیوه های آموزشی تجربه شده در کشورهای موفق در این امر میتوانند پس از بومی شدن متناسب با جغرافیا و ساعت و امکانات آموزشی ، الگوی مناسبی برای مدیران و برنامه ریزان، یا معلمان و مربیان در مدارس باشد.