تاثیر برنامه ها و مداخلات مشاوره ای بر کاهش غیبت مکرر و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پدیده غیبت مکرر و مداوم دانش آموزان از کلاس درس یکی از آسیب های ساختاری و کلیدی در نظام های آموزشی معاصر به شمار می رود که پیوستگی فرآیند یادگیری را مختل کرده و به عنوان یکی از پیش بینی کننده های اصلی افت تحصیلی، ترک تحصیل و کاهش سلامت روان شناختی فراگیران شناخته می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع و مروری بر تاثیر برنامه ها و مداخلات مشاوره ای بر کاهش غیبت مکرر و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. روش پژوهش در این مطالعه از نوع مروری سیستماتیک و تحلیلی است که با بررسی اسناد، مبانی نظری و یافته های پژوهش های داخلی و بین المللی مرتبط با حوزه مدیریت رفتاری و مشاوره ای مدارس انجام یافته است. یافته های حاصل از واکاوی متون نشان می دهد که غیبت مکرر معلولی از تعامل پیچیده عوامل فردی، خانوادگی، مدرسه ای و محیطی است که نیازمند مداخلات چندسطحی و پیشگیرانه است. در این میان، برنامه های مشاوره ای ساختاریافته، به ویژه الگوهای مبتنی بر سیستم های حمایتی چندسطحی، مداخلات پاسخ به مداخله، برنامه های عملی نوشتاری مبتنی بر شواهد و رویکردهای مبتنی بر پاسخگویی نتایج محور، تاثیر معناداری بر بهبود شاخص های حضور در مدرسه دارند. همچنین این مداخلات از طریق کاهش اضطراب آموزشگاهی، تقویت خودکارآمدی، بهبود فضای روانی کلاس و افزایش مشارکت والدین، به طور غیرمستقیم زمینه را برای ارتقای پیشرفت تحصیلی و جبران عقب ماندگی های شناختی دانش آموزان فراهم می سازند. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که تغییر رویکرد مدارس از سیاست های انضباطی و تنبیهی صرف به سمت مدل های مشاوره ای پیشگیرانه و کل نگر، ضرورتی انکارناپذیر در راستای تحقق عدالت آموزشی و ارتقای بهره وری نظام تعلیم و تربیت است.

کلیدواژه ها:

غیبت مکرر ، پیشرفت تحصیلی ، برنامه های مشاوره ای ، افت تحصیلی ، مداخلات مبتنی بر شواهد.