چگونه توانستم کنترل کلاس با دانش آموز دارای معلولیت اتیسم درپایه هفتم را بهبودببخشم؟

این اقدام پژوهی با هدف بررسی و بهبود رفتارهای برهم زننده یک دانش آموز دختر پایه هفتم با آسیب بینایی و اختلال طیف اوتیسم در یک کلاس دوپایه هفتم و هشتم در مدرسه استثنایی پویا انجام شد. مسئله اصلی این بود که دانش آموز در ساعات اول و دوم آرامش بیشتری داشت، اما در ساعات سوم و چهارم دچار بی حوصلگی، پرتاب وسایل، برهم زدن نظم کلاس و گاه پرخاش کلامی می شد. از سوی دیگر، معلم کلاس باید همزمان نیازهای آموزشی و مراقبتی سایر دانش آموزان دارای معلولیت، از جمله دو دانش آموز نابینا و جسمی حرکتی پایه هشتم را نیز مدیریت می کرد.برای حل مسئله، با استفاده از روش اقدام پژوهی، اطلاعات لازم از طریق مشاهده مستقیم، گفت وگو با اولیا، همکاران و معاون مدرسه، بررسی عملکرد تحصیلی دانش آموز، بررسی علایق او و ثبت رویدادهای کلاسی گردآوری شد. نتایج نشان داد که توجه به علایق ویژه دانش آموز به درس زبان انگلیسی، مسئولیت دهی، ایجاد رابطه عاطفی و صمیمانه، استفاده از فعالیت های هنری و مهارتی، همکاری با اولیا و تنظیم منعطف کلاس می تواند نقش موثری در کاهش رفتارهای نامطلوب و افزایش مشارکت آموزشی او داشته باشد.پس از اجرای راه حل ها، میزان تنش و رفتارهای برهم زننده در ساعات سوم و چهارم کاهش یافت، همکاری دانش آموز با معلم و همسالان افزایش پیدا کرد، مشارکت او در فعالیت های درسی بیشتر شد و رضایت اولیا نیز تقویت گردید. یافته های این پژوهش نشان می دهد که در کلاس های چندپایه و چندمعلولیتی، محبت، شناخت دقیق دانش آموز، برنامه ریزی فردمحور و همکاری مدرسه و خانواده از مهم ترین عوامل موفقیت آموزشی و رفتاری هستند.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، اوتیسم ، نابینایی ، کلاس دوپایه ، رفتار برهم زننده ، مسئولیت دهی ، آموزش استثنایی ، ارتباط با اولیا