بررسی تاثیر راهبردهای یادگیری خودراهبر بر توسعه مهارت های فراشناختی و افزایش کیفیت یادگیری عمیق در دانش آموزان

هدف این پژوهش، بررسی تاثیر راهبردهای یادگیری خودراهبر بر توسعه مهارت های فراشناختی و افزایش کیفیت یادگیری عمیق در دانش آموزان است. با توجه به اهمیت روزافزون نقش دانش آموز در فرایند یادگیری و گذار نظام های آموزشی از رویکردهای معلم محور به یادگیرنده محور، یادگیری خودراهبر به عنوان یکی از رویکردهای موثر در بهبود کیفیت یادگیری مورد توجه قرار گرفته است. این پژوهش به روش مروری (کتابخانه ای) انجام شده و با تحلیل و بررسی مطالعات داخلی و خارجی مرتبط، به تبیین نقش راهبردهای یادگیری خودراهبر در ارتقای مهارت های فراشناختی و یادگیری عمیق پرداخته است.یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده از راهبردهای یادگیری خودراهبر مانند هدف گذاری، خودنظارتی، خودارزیابی و مدیریت منابع یادگیری، موجب تقویت مهارت های فراشناختی دانش آموزان از جمله برنامه ریزی شناختی، کنترل فرایند یادگیری و بازبینی عملکرد می شود. همچنین، این راهبردها با افزایش درگیری فعال ذهنی، پردازش عمیق اطلاعات و کاهش یادگیری سطحی، نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری عمیق ایفا می کنند. نتایج پژوهش های پیشین نیز نشان می دهد دانش آموزانی که از مهارت های خودراهبرانه برخوردارند، عملکرد تحصیلی بهتری داشته و توانایی حل مسئله و تفکر انتقادی بالاتری از خود نشان می دهند.در نتیجه گیری می توان بیان کرد که به کارگیری راهبردهای یادگیری خودراهبر در نظام آموزشی، نه تنها موجب رشد مهارت های فراشناختی دانش آموزان می شود، بلکه زمینه ساز شکل گیری یادگیری پایدار و عمیق در آنان خواهد بود. بنابراین، طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر تقویت خودراهبری یادگیرندگان می تواند به عنوان یکی از رویکردهای موثر در بهبود کیفیت آموزش مورد توجه قرار گیرد

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، مهارت های فراشناختی ، یادگیری عمیق ، راهبردهای یادگیری ، دانش آموزان ، خودتنظیمی یادگیری ، کیفیت یادگیری