نقش روش های تدریس مبتنی بر پروژه در بهبود یادگیری دروس کار و فناوری

تحول در نظام های آموزشی معاصر، ضرورت گذار از آموزش های حافظه محور به سمت رویکردهای مهارت محور و مسئله محور را بیش از پیش آشکار ساخته است. درس «کار و فناوری» در دوره متوسطه اول، با هدف تقویت مهارت های عملی، خلاقیت، کارآفرینی و آمادگی برای زیست فناورانه طراحی شده است؛ با این حال، تجربه های میدانی نشان می دهد که در بسیاری از کلاس ها همچنان روش های سنتی تدریس غلبه دارد و یادگیری به سطح انتقال مفاهیم نظری محدود می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روش های تدریس مبتنی بر پروژه در بهبود یادگیری درس کار و فناوری انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، اسناد بالادستی و تحلیل تجربیات میدانی نگارنده به عنوان دبیر این درس است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری رویکرد یادگیری مبتنی بر پروژه، موجب افزایش انگیزش درونی دانش آموزان، ارتقای مهارت حل مسئله، تقویت یادگیری عمیق و بهبود تعاملات گروهی می شود. همچنین این روش با نظریه های ساختن گرایی و یادگیری تجربی همخوانی دارد و امکان پیوند دانش نظری با موقعیت های واقعی زندگی را فراهم می سازد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که اگر ارزشیابی، مدیریت زمان و تامین ابزارهای کارگاهی به درستی طراحی شود، پروژه محوری می تواند به عنوان رویکرد غالب در تدریس کار و فناوری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کار و فناوری ، یادگیری مبتنی بر پروژه ، آموزش مهارتی ، یادگیری فعال ، مهارت حل مسئله ، انگیزش تحصیلی