بررسی تاثیر بازطراحی محیط های آموزشی فیزیکی و دیجیتال بر ارتقای خلاقیت معلمان در عصر هوش مصنوعی

با شتاب گرفتن تحولات فناورانه و گسترش کاربردهای هوش مصنوعی در آموزش، بازطراحی محیط های یادگیری چه در بعد فیزیکی و چه در بعد دیجیتال به یکی از محورهای کلیدی پژوهش های آموزشی تبدیل شده است. در این مطالعه، تاثیر بازطراحی محیط های آموزشی بر ارتقای خلاقیت معلمان در عصر هوش مصنوعی بررسی می شود. مسئله اصلی پژوهش این است که چگونه ویژگی های نوین کلاس های فیزیکی (مانند انعطاف پذیری فضایی، قابلیت شخصی سازی، چینش تعاملی و دسترسی به ابزارهای هوشمند) و محیط های دیجیتال (از جمله پلتفرم های سازگار با هوش مصنوعی، فضاهای یادگیری مجازی و سیستم های تعامل محور) می توانند ظرفیت خلاقیت معلمان را در طراحی، اجرا و ارزیابی فرایندهای یاددهی–یادگیری افزایش دهند.روش پژوهش مبتنی بر رویکرد ترکیبی تبیینی است؛ ابتدا از طریق تحلیل محتوای نظام مند، الگوهای موثر در بازطراحی محیط های آموزشی شناسایی شده و سپس با اجرای پرسش نامه استاندارد شده روی گروهی از معلمان، رابطه بین مولفه های محیطی و سطوح خلاقیت حرفه ای آنان سنجیده شده است. یافته ها نشان می دهد که انعطاف پذیری فضاهای فیزیکی، تعامل پذیری دیجیتال، حضور ابزارهای هوش مصنوعی مولد، و امکان شخصی سازی مسیرهای یادگیری بیشترین اثر را بر افزایش خلاقیت معلمان دارند. علاوه بر این، نتایج نشان می دهد که طراحی محیط های ترکیبی هوشمند (فیزیکی–دیجیتال) موجب افزایش معنا داری در انگیزش، نوآوری در روش های تدریس، و تولید ایده های آموزشی جدید می شود.در جمع بندی، پژوهش حاضر بر این نکته تاکید می کند که بازطراحی محیط های آموزشی با رویکرد هوش مصنوعی محور نه یک تغییر ظاهری، بلکه یک تحول زیربنایی در نقش حرفه ای معلمان و شیوه های خلاقانه آنان است. بر پایه نتایج، پیشنهاد می شود نظام های آموزشی با سرمایه گذاری در توسعه فضاهای انعطاف پذیر، زیرساخت های دیجیتال هوشمند و ابزارهای مولد مبتنی بر هوش مصنوعی، مسیر خلاقیت معلمان را تسهیل کرده و کیفیت یادگیری دانش آموزان را در عصر تحول دیجیتال بهبود بخشند