اصول روانکاوی کودک: مبانی نظری، کاربردهای بالینی و چشم انداز معاصر

روانکاوی کودک به عنوان شاخه ای تخصصی از دانش روانکاوی، به مطالعه و درمان آسیب های روانی کودکان بر اساس مفاهیم ناخودآگاه، تعارضات درونی و تحول روانی-جنسی می پردازد. این رشته که با کارهای زیگموند فروید و مورد «هانس کوچولو» آغاز شد، توسط پیشگامانی چون آنا فروید، ملانی کلاین و دونالد وینیکات به بلوغ نظری و بالینی رسید. مقاله حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی اصول بنیادین روانکاوی کودک می پردازد و ضمن تبیین مفاهیمی چون بازی درمانی، تفسیر، انتقال و انتقال متقابل، سیر تحول این حوزه را از نظریه های کلاسیک تا رویکردهای معاصر دنبال می کند. یافته ها نشان می دهد که روانکاوی کودک با چالش هایی نظیر کاهش اقبال به درمان های طولانی مدت، کمبود آموزش های تخصصی و نیاز به سازگاری با اقتضائات عصر دیجیتال مواجه است، اما در عین حال فرصت هایی چون گسترش مداخلات والد-نوزاد، کاربرد رویکردهای روانکاوی در جمعیت های ویژه و نوآوری های تکنیکی در درمان آنلاین نیز پیش روی آن قرار دارد. مقاله با پیشنهادهایی برای بازنگری در آموزش های روانکاوی کودک و گسترش دامنه خدمات به جمعیت های آسیب پذیر نتیجه گیری می کند.

کلیدواژه ها:

روانکاوی کودک ، بازی درمانی ، تفسیر ، انتقال ، آنا فروید ، ملانی کلاین ، دونالد وینیکات